GOBI DESERT KITEBUGGY EXPEDITION 2006

REIS NAAR MONGOLIE IN AUGUSTUS

In augustus trokken Hans, Arjanna en Bram met de 4x4 camper door Duitsland, Polen en Rusland naar Mongolië. Een reis waarvan zelfs de Russische ambassade zei dat het een dappere onderneming was. Voorbij Moskou worden de wegen allengs slechter en het terrein ruiger. In Mongolië zijn veel wegen niet geasfalteerd. Dan wordt pas echt duidelijk dat een vierwielaandrijving noodzakelijk is. Eind augustus zouden ze arriveren op het startpunt van de expeditie. Dan zouden ook de andere expeditieleden aankomen met het vliegtuig.
Hieronder vind je hier het reisverhaal dat ze per satelliettelefoon of per e-mail doorgaven.

UPDATE ZONDAG 3 SEPTEMBER 2006
Eindelijk waren ze er dan, zondagavond rond half acht. Iedereen was blij dat wij weer bij elkaar waren, en dat Altai gehaald is. 's Avonds werden de verhalen uitgewisseld in een Mongools restaurant, waarna de familie vroeg ging slapen want ze waren bekaf. De reis van Khovd naar Altai was ook allesbehalve soepeltjes verlopen. Op z'n Mongools had de vrachtwagen, een Kamaz, ettelijke malen aan de kant gestaan voor reparaties. Ze hadden lange dagen gemaakt en ook een deel van de nacht doorgereden. Ook Hans en Arjanna hadden de truck bestuurd.

Hans had een deal gemaakt met de chauffeur dat de camper helemaal tot aan UB op de vrachtwagen zou blijven, en dat de vrachtwagen ook de expeditie door de Gobi mee zou rijden. Wat ze niet hadden verwacht was dat er bij vertrek ineens een aanhangwagen achter de truck hing. De chauffeur maakte meteenvan de gelegenheid gebruik om de ger + hele hebben en houwen van zijn zus naar UB te verhuizen. Haar man kan in Khovd geen werk vinden en ze gaan het in UB proberen. Dus het was een aardig konvooi.
Maandag 4 september gaat dan eindelijk het Gobi desert Kitebuggy adventure beginnen. Lees verder over het avontuur in de Gobi Desert

UPDATE ZATERDAG 2 SEPTEMBER 2006
Marcel, Jan en Birgit zijn samen met Bold (spreek uit Wolt) gisteravond veilig in Altai aangekomen. Donderdag vertrokken zij om 7 uur uit UB. De UAZ was volgeladen met onze spullen en voedsel voor de expeditie.
De reis verliep heel voorspoedig. In totaal 24 uur over ca. 1000 km. Het asfalt in de buurt van UB was inderdaad zoals wij al gelezen hadden: 'asfalt-weg'. Veel gaten op onverwachte plekken. Wij hebben menig auto met pech zien staan. Vaak was er naast de asfaltweg een extra spoor gemaakt waar de meeste voertuigen overheen reden. Wij hadden ook al snel door dat veel voertuigen redelijk klein zijn. Het formaat van de camper kennen ze hier eigenlijk niet. Dan zijn het meteen (voor ons ouderwetse) trucks, die grote banden en veel vermogen hebben. Precies goed voor hier.

Na een paar uur hield het asfalt op en ging het verder over sporen over de vlakte. Soms goed begaanbaar, dan reed Bold wel 60 km per uur. Soms met grote gaten, dan ging het terug naar de eerste versnelling. De vlakten zijn oneindig. In de buurt van UB is er nog wel veel leven en redelijk wat auto's, maar hoe verder je komt, des te leger het land wordt. Wel prachtig. Wij reden over hoogvlaktes (UB ligt op 1300 meter, Altai op 2100 meter). Er is hier geen boom of struik te bekennen. Wel ontzettend veel sporen, waardoor de vlakte soms wel een achtbaanssnelweg lijkt. Afgezien van de snelheid dan.

Onderweg hebben wij gegeten bij van die minirestaurantjes langs de weg. Bold was bij ons, en dat scheelt heel veel. Het was toch best spannend, want wat zou de pot schaften? Mongolen eten vlees, vlees en vlees. En ook alles van een dier. Alle onderdelen gaan gewoon in de soep. Waarom ook niet? En de soep was eigenlijk best goed. Zelfs Birgit, die na 25 jaar vegetariër zijn niet van plan was haar eetgewoonten te veranderen, heeft goed gegeten. Bij de eerste lunch begreep Bold dat Birgit 'no meat' wilde of anders gewoon de maaltijd zou overslaan en een oud stukje brood uit UB zou eten. Vanaf dat moment regelt hij bij elke eetgelegenheid een maaltijd zonder vlees. Prima de luxe.

Wij hebben ook in een traditionele ger gegeten. Dat is een witte, ronde tent van ca. 8 meter diameter, opgebouwd uit een houten frame en aan de buitenkant afgezet met vilt. Bijna alle Mongolen buiten de stad wonen in zo'n mobiel huis. Want ze breken het af of zetten het op in een uur. Er komt geen spijker of haring aan te pas. Trouwens, ook veel Mongolen in de stad wonen in een ger. Mongolen buiten de stad zijn veelal nomaden en buiten de stad verplaatsen zij hun huis regelmatig. Ze gaan daar heen waar voldoende te grazen is voor het vee.
Er is maar weinig ruimte in een ger. Ze leven daar met het hele gezin. Dus ze hebben ook niet meer dan ze daarin kwijt kunnen. Geen klerenkasten vol laatste mode. Of speelgoed of spullen voor de hobby. Wij hebben ook gezien dat zij op bedden met houten planken slapen, dus geen matras. Daarom blijven wij ons erover verbazen hoe mensen, eigenlijk vooral vrouwen, er onder zulke toch wel arme omstandigheden zo goed en verzorgd uit kunnen zien. Wij zien er viezer uit met onze outdoorbroeken en stoffige schoenen. Om maar niet te spreken van ons haar dat door het stof recht overeind staat. Overnachten hebben overigens gewoon in een hotel gedaan (ook op houten planken).

Tijdens de tweede dag kreeg Bold een telefoontje van Timur. Die had via een SMS van Pim begrepen dat Hans pech had met de camper. Verder had hij geen details en hij kon Hans ook niet bereiken. Wij ook niet. Toen wij in Altai aangekomen waren, hebben wij het diverse malen geprobeerd. Eindelijk hadden wij 's avonds om 9 uur contact.
Voor Khovd hebben zij waarschijnlijk iets in het electrische systeem kapot gereden. De weg was ontzettend slecht. Een normale 4x4 (b.v. Toyota Landcruiser die je hier veel ziet) had er al moeite mee. Hoge hobbels met daarna weer diep naar beneden. De camper is daarvoor niet geschikt. De vrachtwagenchauffeur die bij hen was, kon hen toch niet trekken. Hij is naar Khovd gereden en er is een grotere truck gekomen. Die heeft de camper opgeladen (schijnt nogal een toestand geweest te zijn, wij hopen de details vanavond te horen) en is naar Khovd gereden. Hans heeft nu geregeld dat de camper op de truck blijft staan en de truck gaat mee door de Gobi....... Zie je het al voor je? Dit wordt een hele speciale expeditie.

Het was wel goed te merken dat de vecht- en organiseerlust weer helemaal terug zijn. Want Hans klonk opgewekt en zag het helemaal zitten. Waarschijnlijk is het vooruitzicht dat de camper naar UB 'gedragen' wordt wel geruststellend. Daar kan hij gerepareerd worden en dan nemen Jan en Birgit een makkelijkere route terug naar Nederland. Ze willen de camper immers niet kwijt.
Wij wachten nu geamuseerd op de aankomst van dit speciale transport in Altai, de hoofdstad van de provincie (Altai centrum, zie foto). Het zal wel wat toeschouwers trekken.

Deze mail kregen wij van Hans, geschreven op woensdag 30 augustus.

Amici,

Dank voor de support. Weet dat we erg genieten van de tocht en dat het gisteren het zwaar te voorduren hebben gehad. Die bergpas was echt geen pretje. Als je de camper weg voelt glijden naar beneden dan is dat beangstigend. Maar goed na een aantal keer proberen is het ons gelukt da camper boven te krijgen. ook de weg daarna was een hel. Je moet heel erg goed opletten en we kunnen hele stukken maar 20 km per uur rijden. Voor morgen hebben we zelf al een chauffeur met vrachtwagen geregeld ( dank voor jullie inzet), dus Dagis is niet nodig. Wij gaan morgen om 08:00 uur vertrekken en hopen dan spoedig in Altai te zijn om het avontuur te vervolgen. Nogmaals gisteren was erg spannend, maar we genieten volop.

Even terug. Woensdag 23 augustus vertrokken uit Samara. Eindelijk weer op weg en we zijn blij dat we uit het hotel zijn en weer met ons "eigen" huis onderweg zijn. De reis door Rusland gaat zeer voorspoedig. De nieuwe schokbrekers zijn geen overbodige luxe. Op weg naar Kurgan worden we ineens toeterend ingehaald door een vrachtwagen. Het blijkt een Nederlandse vrachtwagenchauffeur te zijn en het is leuk om weer eens een landgenoot tegen te komen. Grappig, want normaal op vakantie ben je juist blij om er geen te zien. De weg tussen Ufa en Novosibirsk is erg goed en we kunnen lekker op de cruise control rijden. Slapen doen we meestel op een bewaakte P en dat gaat prima. 1 keer hebben we
achter een politiepost de camper neergezet en de politiebeambte verzekerde ons dat er niets kon gebeuren. Naarmate we dichter bij de Mongoolse grens komen wordt de natuur ook steeds mooier. De weg naar het grensplaatsje Tawahta is buitengewoon goed. We ontmoeten een paar Engelse jongens die meedoen aan een rally naar Mongolie. Ze moeten helaas hun auto achterlaten (wat de nodige commotie te weegbrengt, want de Russen zijn niet blij als je een auto achterlaat). Wij kunnen in ieder geval nog wat bruikbare spullen overnemen en we geven hen nog 1000 Roebel voor de
terugreis (alsof wij genoeg geld hebben). De grens was helaas dicht, dus moesten hier bivakkeren. Bram heeft hier een kampvuur gemaakt tot "groot" vermaak van de locals.

De grensformaliteiten gaan redelijk snel. De Mongoolse grensovergang is gewoon gezellig. Iedere geamte wil wel even in de camper kijken. Ze zijn vriendelijk en proberen ons te helpen. Ook spreken sommigen een beetje Engels. Toch is het ongelooflijk dat de weg ook letterlijk ophoudt bij de Mongoolse grens. In Rusland nog prima asfalt en ben je de Mongoolse grens gepasseerd, dan alleen steentjes. De weg naar onze volgende bestemming Olgii is echt een hel. We waren er voor gewaarschuwd, maar echt ongelooflijk. Ook is het een chaos van sporen en heb je geen idee waar je naar toe moet. Wegbewijzering kennen ze niet. Je moet af en toe de plaats maar vragen aan een local, die dan druk zwaaiend"rechtdoor" gebaart. Rampzalig was een bergpas, waar we niet tegen opkwamen. We gleden telkens terug met de camper en dat boezemde aardig wat angst in voor de rest van de tocht. Na een aantal pogingen hebben we toch de top bereikt. Maarde Fiat Ducato heeft het hier zwaar te verduren gehad. Ik denk zelfs dat de 4x4 het begeven heeft.
De rest van de weg moesten we zeer geconcentreerd rijden. Er komt werkelijk maar zeer sporadisch iemand langs. In Olgii aangekomen waren we helemaal kapot en hadden even wat ondersteuning nodig van de collega expeditieleden in Ulaanbaator. We hebben ze gebeld en ze hebben ons een hart onder de riem gestoken voor het vervolg van de tocht. Zo hoort het bij een expeditie (ook al zitten ze 1700 km verderop). Maar belangrijk is dat we met de camper verder kunnen, want die is erg belangrijk. Voor het vervolg van de trip naar Altai hebben we een driver met truck gehuurd die voor ons gaat rijden. Bij calamiteiten, we moeten nog een bergpas van 2500 m, kan hij, ons dan "helpen". We hebben in Olgii gelukkig weer iemand gevonden die ons met alles helpt. Zijn naam is Roman en spreekt goed Engels. Vanavond zijn we uitgenodigd om schaap met de familie te eten. Al met al kitebuggyen in de Gobi desert is een avontuur, maar om er te komen in een eigen Fiat Ducato camper is een avontuur opzich.

Groeten,

Hans, Arjanna en Bram

UPDATE - WOENSDAG 30 AUGUSTUS 2006 - extra lange editie......
'Expect the unexpected in Mongolia' zei Timur van Happy Camel Tours & Expeditions een paar dagen geleden tegen ons. En hij heeft gelijk. Deze expeditie zit vol met spannende avonturen. Maar vast niet voor iedereen even aangenaam.

Wij waren gisteravond aan het genieten van voorlopig onze laatste goede maaltijd in een restaurant (dachten wij) toen wij door Hans gebeld werden. Ze waren aangekomen in Olgii. Onderweg daarheen moesten ze over een bergpas. West-Mongolië heeft namelijk flink wat bergen, waarvan de hoogste ruim 4.000 meter is. Helaas kon de camper de steile bergpas niet aan. De camper zelf is blijkbaar te zwaar, en/of hij is te zwaar geladen en dan is er natuurlijk nog de slechte weg. Want het asfalt is allang opgehouden. Het zijn alleen nog maar sporen in de aarde die her en der diep ingesleten zijn. De maximumsnelheid op vlakke weg is 35 km per uur, waarbij je constant alert moet zijn op kuilen en stenen.

Het geluk was met hen, want er kwam diezelfde middag een vrachtwagen langs die hen over de bergpas getrokken heeft. Dat is uitzonderlijk snel, want er komt daar weinig verkeer. Maar de schrik zit er flink in. Aangekomen in Olgii hebben ze geïnformeerd naar het vervolg van de route. De informatie daar was wisselend, maar het werd hen duidelijk dat er de volgende 200 km tot aan Khovd weer een aantal bergpassen zouden volgen. Enkele lokalen dachten zelfs dat de camper het niet aan zou kunnen. Waarop de familie ongerust werd en is gaan nadenken over alternatieven.

's Avonds belden ze dus en het was ons meteen duidelijk dat de spirit bijna tot het dieptepunt gedaald was. De lange reis naar Mongolië onder tijdsdruk, de tegenslagen voor en bij vertrek, de pech in Rusland en het reizen met een klein kind eisen nu hun tol. Ze geven gelukkig de moed niet op en zoeken naar allerlei oplossingen. Maar wij hadden ook de indruk dat de helderheid om de situatie goed te overzien, verdwenen was. Maar ja, hier in UB is het natuurlijk makkelijk praten.

De alternatieven klonken wat ons betreft niet reëel: het UB-team komt naar Olgii (2000 km!) / de camper laten staan, een tweede bus huren voor de expeditie en dan later de camper vanuit Olgii dezelfde weg terugrijden / op een andere plek gaat kiten. Ongerustheid of de camper wel weer terug naar Nederland komt speelde hierin ook mee.
Natuurlijk hebben wij meteen meegezocht naar alternatieven die ons het best leken: een andere route kiezen naar Khovd of toch de 'hoofdweg' nemen en je laten vergezellen van een vrachtwagen die in geval van nood de camper weer kan trekken. Het gaat immers maar om 200 km. Ze zijn nu zo dicht bij hun doel, opgeven kan gewoon niet. Jan heeft zelfs nog overwogen om de volgende ochtend naar Olgii te vliegen om praktische en morele steun te bieden. Drie weten immers weer meer dan twee.

Hans had het er ook over dat volgens hem de 4WD niet werkt. Dat begrijpen wij niet zo goed, de camper is immers grondig gecheckt vooraf. De camper heeft weliswaar een lange tocht achter de rug, maar daar is hij ook voor gemaakt. Dus dat zou geen probleem moeten zijn.

Wij spraken dinsdagavond met Hans af dat wij woensdagochtend met Timur zouden overleggen over de mogelijkheden. Hij is daar bekend. Omdat het niet handig is als wij onderweg zijn naar Altai en dan ook niet bereikbaar zijn, terwijl zij nog niet in Khovd zijn, hebben wij besloten ons vertrek uit UB een dag uit te stellen.

Vanmorgen in alle vroegte hebben wij Timur ingelicht. Hij is echt een bron van informatie en netwerken. En super doortastend. Wij hebben het zeer met hem getroffen. De alternatieve, noordelijke route kiezen is volgens hem wel een mogelijkheid. De weg is daar vlakker. Nadeel is dat het geen 'hoofdweg' is, dus dat ze er echt alleen voor staan als ze pech hebben of vast komen te staan. Hij suggereerde om toch de hoofdweg naar Khovd (spreek uit ggofd), samen met iemand uit Olgii die hij kent. Hij is meteen voor ons gaan bellen. Dagis uit Olgii is nu in die plaats op zoek naar de groene camper. Hij heeft een jeep en kan dus eventueel de camper meetrekken, maar minstens zo belangrijk, hij kan een deel van de bagage overnemen. Hij wil hen ook gidsen door de vlakkere, noordelijke route. Dagis heeft ook aangeboden dat de familie bij hem op het terrein kan overnachten. Timur adviseerde dat Hans ook een Mongoolse SIM kaart in zijn mobiel doet, zodat wij met lagere kosten met elkaar kunnen bellen. Wij wachten nu op het telefoontje van Hans zodat wij hem kunnen inlichten over deze mogelijkheid.

Dat de spirit verdwenen is, blijkt wel uit het feit dat Arjanna overweegt om vanuit Altai weer naar Nederland te vliegen met Bram, via Ulaanbaatar uiteraard. Dus nog voordat het Gobi avontuur van start gaat. Wij hebben inmiddels voor hen geïnformeerd bij Aeroflot. De vluchten kunnen kostenloos gewijzigd worden, maar tot 15 september zitten de vluchten vrij vol en werken ze met wachtlijsten. Het is dus maar afwachten wanneer ze dan terug zouden kunnen. Wellicht is het dan toch een beter idee om mee de Gobi in te gaan.
Wij in UB zijn inmiddels veel meer te weten gekomen over de situatie. Het is voor de gemiddelde Nederlander natuurlijk geen alledaagse zaak om door de Gobi te trekken, maar de Mongolen daar weten niet beter. In geval van nood is er wel hulp bereikbaar, zeker nu wij zo goed ondersteund worden door Timur van Happy Camel. Misschien kan de stress van de heenreis dan omgezet worden in plezier van met elkaar een uitdaging aangaan. Wat Bram betreft, hij kan zich dan veel meer bewegen, er hoeven dan immers geen lange dagen reizen meer gemaakt te worden. De schatting is dat er per dag ca. 60 tot 70 km afgelegd kan worden met de kitebuggy.

---- tijdens het typen van deze update kwam er een telefoontje van Arjanna ----

Nu, een halve dag later, zit de spirit er weer in. Ze hebben nu een Mongools mobiel nummer en zijn dus makkelijker bereikbaar. Vanmorgen zijn ze druk bezig geweest met overleggen. Ze hebben een vrachtwagenchauffeur gevonden die voor hen uit wil rijden naar Altai. Hij gaat daar toch heen. Na enig aandringen vertrekt hij zelfs morgen in plaats van vandaag. Als het nodig is, kan hij hen over de berpassen heen trekken. De hulp van Dagis is dus niet meer nodig. Hans en Arjanna merken nu ook hoe behulpzaam de Mongolen zijn.
Arjanna vertelde dat ze vooral waren geschrokken van het feit dat ze helemaal geen mensen tegenkwamen na de Mongoolse grens. Stel dat er wat zou gebeuren, dan staan ze er alleen voor. Daarbij kwam dat ze zich zorgen maken om de camper. Ze willen hem graag weer mee terug nemen naar Nederland. Welke uitdagingen staan de camper nog meer te wachten na dit avontuur bij Olgii? Kan hij wel door de Gobi? Als Jan en Birgit terugrijden, wat komen die dan tegen? Verder blijkt het rijden over moeilijk terrein waarbij beide ouders continu alert moeten blijven, slecht te combineren met aandacht geven aan Bram. De DVD-speler kan nu niet gebruikt worden, daarvoor is het te hobbelig. En Bram begrijpt het allemaal niet zo goed. Tel daarbij op de vermoeidheid van zes dagen met 10 tot 12 uur rijden en het plaatje is compleet.
Arjanna klonk weer opgewekt en had het niet meer over eerder terugkomen naar Nederland. Ze ging zelfs materiaal sturen voor op de website. Dus wij gaan er met z'n allen gewoon een leuk avontuur van maken in de Gobi woestijn.

Morgen reizen Hans, Arjanna en Bram verder samen met de vrachtwagenchauffeur. Jan, Marcel en Birgit nemen plaats in een Russische bus voor een tweedaagse lange, warme tocht naar Altai.

UPDATE - DINSDAG 29 AUGUSTUS 2006
Vanmorgen hebben Jan, Marcel en Birgit allereerst hun paspoorten met verlengd visum weer opgehaald bij het immigratiekantoor. De procedure is wonderwel soepel verlopen. Mongolië is tot dusver zeer toeristvriendelijk. Ook bij Immigration op de luchthaven ging het bijzonder soepel. Birgit was bang dat er misschien vragen zouden komen over het zwarte koffertje met onbekende inhoud (RGBAN voor de internetverbinding via de sateliet), maar wij hebben zelfs onze tassen niet open hoeven maken.
Hans had gisteren diverse keren met Bernard gebeld om ons te pakken te krijgen. Hij zou vandaag weer bellen. Inmiddels hebben wij via SMS aan de sateliettelefoon ons mobiele nummer hier doorgegeven, dus Hans belde vanmorgen om ca. 11.00 uur rechtstreeks. Ze stonden aan de Mongoolse grens. Alles verliep voorspoedig. Afgezien van het feit dat ze geen geld konden wisselen (dat kan pas in een grotere plaats) en ze nu geen water kunnen kopen. Ze doen het nu met een fles bubbeltjeswater. Helemaal begrijpen doen wij dat hier niet, want ze hebben een waterfilter bij zich, en het water is prima in Mongolië. Afgezien van hier en daar een hoge hoeveelheid mineralen, hebben wij begrepen. Maar dat schijnt een kwestie van wennen te zijn. Wij nemen vanuit UB wel wat flessen water mee voor noodgevallen, maar verder drinken wij het lokale water.
Vanmiddag hebben wij hier in UB de laatste dingen geregeld voor het vertrek naar Altai. Vers voedsel en dus water gekocht en de chauffeur en de bus betaald. Morgenochtend om 6.30 uur vertrekken wij. Waarschijnlijk overnachten wij gewoon bij een familie onderweg. Wij zijn heel benieuwd. Tot vrijdag zal er geen nieuws meer zijn op de site.

UPDATE - MAANDAG 28 AUGUSTUS 2006
Zondag hadden wij vanuit UB wat instructies en vragen gemaild naar Pim en Douwe in de hoop dat één van beiden snel weer met Hans zouden spreken. Dat is gelukt, vanmorgen heeft Hans met Pim gesproken. Uit de mail van Pim die wij daarna ontvangen maken wij op dat Hans denkt dat hij vanuit zijn camper in niemandsland het heft in handen kan nemen, en ons hier allerlei opdrachten kan geven. Niets is minder waar.... ;-) De enige opdracht die Hans nu heeft is veilig en op tijd aankomen in Altai. Wij zijn hier druk bezig met alles te regelen. Hij mag zich er weer mee bemoeien als hij in Altai is.

Zondagmiddag hebben wij met Happy Camel Tours aan tafel gezeten om de route en alle andere details door te nemen. Timur, de andere baas van Happy Camel was zeer doortastend en wist ons een hoop te vertellen. Bold was er ook bij. Hij is onze chauffeur de komende paar weken. Spreekt geen woord Engels, en spreekt ueberhaupt geen woord. Maar hij is de beste chauffeur die ze hebben. Hij is ook meegeweest met het Engelse kite-avontuur, dus hij weet wat hem te wachten staat. Hij rijdt de Russische UAZ, ziet er niet uit, maar is niet kapot te krijgen. En als dat toch lukt, dan kan hij hem waarschijnlijk zelf weer repareren. Dinsdag gaan wij inkopen doen: voedsel, wat flessen water. Hier in UB is van alles te krijgen. Zodra wij het land inreizen wordt het aanbod beduidend minder en ook duurder.

Vandaag, maandag, hebben wij verdere voorbereidingen getroffen. Wij hebben een immens bedrag aan Tugruks opgenomen om de benzine en diesel voor onderweg te betalen. De supermarkt waar wij inkopen kunnen doen is verkend, zodat wij ons boodschappenlijstje kunnen maken. Wij hebben een SIM kaart gekocht, zodat wij hier (= in UB, want verder is er niet veel bereik in Mongolië) gebeld kunnen worden door Hans. Wij hebben een visum voor 30 dagen en dat is te kort, dus dat hebben wij vandaag ook geregeld. Morgen kunnen wij de paspoorten weer ophalen. Al met al is er van alles te doen, maar wij hebben UB nu wel gezien en willen van start. Woensdagochtend vroeg vertrekken wij met het busje richting Altai. Het belooft een lange rit te worden. Wij overnachten in een ger (zo'n witte ronde nomadentent) na een rit van ca. 14 uur (ijs en weder dienende). Donderdag komen wij dan aan in Altai. Hopelijk komen Hans, Arjanna en Bram de dag erna aan.
Foto's en meer van Ulaanbaatar.

UPDATE 2- ZONDAG 27 AUGUSTUS 2006
Pim, goed bereikbaar in Nederland, heeft inmiddels telefoontjes van Hans gehad. Hier zijn verslag daarvan.

Zondag 27 augustus: de Mongoolse grens is in zicht!

Nu Birgit, Jan en Marcel afgelopen donderdag naar UlaanBaatar vertrokken zijn en verder reizen naar Altai om daar deze week de fam. Wijnand te ontmoeten, neem ik de verslaglegging van de reis waar. Vandaag heb ik om 16.30 u. contact gehad met Hans via de Iridium. Locale tijd bij hen is dan 21.30 u.

Het gaat hartstikke goed met de familie Wijnand. Hans klonk oprecht positief en ik had duidelijk het gevoel dat de schokbreker'-lucht geklaard is, de reis nu voorspoedig verloopt en ze genieten van de unieke reis die ze aan het maken zijn.

En de Mongoolse grens is in zicht! Ze bevinden zich momenteel op 350 km van de grens aan de voet van het Altai-gebergte. Vandaag zijn ze voor het eerst van de vervuilde 'highway' afgeslagen om koers te zetten richting Mongolië/Altaï. Het landschap is fantastisch en zeer idyllisch. Het is met name de verbluffende schoonheid van de natuur in combinatie met het feit dat ze zich zich nu op een plek bevinden waar echte stilte bestaat en de natuur nog overheerst. Ze kamperen vanavond aan een mooi beekje en zetten hun reis morgen voort. Daarna verwachten ze nog 2 tot 3 dagen nodig te hebben om in Altaï aan te komen. De bedoeling is om uiterlijk 1 of 2 september daar aan te komen. Als de reis tot Altaï voorspoedig verloopt willen ze onderweg nog 1 dag rust nemen om met z'n drieën te genieten van de omgeving.

Met Bram gaat alles uitstekend. Bram vermaakt zich uitstekend in de camper, loopt er lekker rond, kijkt z'n DVD-tjes (de ouders vertonen inmiddels suïcidale neigingen bij de openingstune van Bob de Bouwer, echter neuriën onbewust mee.). De CD's/DVD's gaan om en om: 1-tje voor Bram, 1-tje voor papa & mama, 1-tje voor Bram, etc. etc.

Kortom, de familie Wijnand is letterlijk weer back on track! Na alle problemen klonk het goed om Hans weer vol vertrouwen te horen. Jullie krijgen allemaal de groeten van Hans, Arjanna en Bram.

UPDATE - ZONDAG 27 AUGUSTUS 2006
Hadden wij al verteld hoe UB is? Aangezien wij nu toch geen nieuws hebben over Hans, Arjanna en Bram, vertellen wij maar even onze belevenissen.
Peace Avenue (Enk Taivny Örgön Chölöö in het Mongools, maar dan met onze eigen letters) is de hoofdstraat van Ulaanbaatar. Het ziet er een beetje uit als een drukke winkelstraat in een wat armoedige buitenwijk van een grote Franse stad. De meeste mensen daarentegen zien er zeer verzorgd uit. Moderne kleding (puntschoenen, jeans met gebleekte stukken en broeken die halverwege de heupen vallen), goed gekapt en voorzien van make-up. Het is best een beetje gek om te zien wat voor keurig uitziende mensen er komen uit appartementen of huisjes die er zeer vervallen uitzien. Mobiele telefoon is ook in Mongolië onontbeerlijk. En heb je die niet, dan kun je op straat bellen bij talloze kleine ondernemers die op een krukje zitten en een telefoon voor zich hebben staan (zie foto).
Je kunt zien dat in UB markteconomie en kapitalisme snel aan terrein winnen. Wil je laten zien dat je geld hebt, dan rijd je ook hier in een grote, glimmende 4x4. Maar ook de keerzijde is te zien. Armoede en veel straatkinderen. Die weten inmiddels dat buitenlanders ze toch wel heel zielig vinden, dus die hangen aan je zodra ze je in het vizier krijgen. Het is ook hartverscheurend. Wij hebben kinderen gezien die kleiner waren dan Bram en met een paar jaar ouder broertje of zusje aan het scharrelen waren. Er zijn ook hele kleine kinderen die erop uit gestuurd worden door ouders die in de buurt zijn. Gister hing er een meisje van 2,5 ofzo aan onze kleren. Volgens Bernard kunnen de meeste kinderen wel een kostje bij elkaar scharrelen. Hij vertelde dat sommige kinderen hun opbrengst van de dag bij hem in het café komen brengen, voordat ze door iets oudere kinderen beroofd worden. Het leven is hard als je niets hebt.
Het verkeer hier is als in Rome, veel toeteren, vooral blijven rijden en veel verkeersregels aan je laars lappen. Een zebrapad heeft hier geen enkele betekenis. De wegen zijn slecht, veel gaten. Zodra je van de hoofdstraten afgaat, is ook het asfalt verdwenen. Keien, stukken asfalt en stof is de bestrating van een groot deel van UB.
De mensen zijn tot nu toe erg aardig. Af en toe word je aangesproken door iemand die zijn/haar Engels wil oefenen. En zoals wij in Nederland een bruin tintje willen hebben (ziet er zo lekker gezond uit), zo ben je hier helemaal 'in' als je huid er bleek uitziet. Lang leve de foundation.
Een voordeel voor ons is dat in UB veel dingen ook in ons schrift zijn, dus er is nog niet echt een noodzaak het Cyrillisch machtig te worden. En wij kunnen inmiddels 'hallo', 'dank' en 'tot ziens' zeggen in Mongools. Alhoewel wij de indruk hebben dat dergelijke beleefdheidsvormen niet gebruikelijk zijn in Mongolië.

UPDATE - ZATERDAG 26 AUGUSTUS 2006
Gisteren hoorden en zagen wij al dat de Dalai Lama in UB is. Er hangen grote billboards met zijn beeltenis in de stad. Hij verblijft in het Ghandantegchinlen Khiid (Ghandan klooster - 'the great place of complete joy'). Dit klooster is vanaf 1838 gebouwd en het grootste klooster van Mongolië. Maar ook dit klooster was in 1938 onderwerp van de verwoestingen van religieuze symbolen onder het communisme.

Toen vice-president van Amerika Wallace in 1944 verzocht het klooster te bezoeken werd het in allerijl opgeknapt. Tot 1990 bleef het een 'show'klooster. In de 90-er jaren kwam er in Mongolië meer ruimte voor democratie en markteconomie. Toen kon ook religie weer openlijk beoefend worden. Momenteel leven er meer dan 500 monniken in het klooster.
Marcel en Birgit wilden wel graag gaan kijken, want zo'n wereldicoon als de Dalai Lama van dichtbij zien, is toch wel heel bijzonder. Het was uiteraard druk. De ceremonie was om 10 uur begonnen. Om ca. 11 uur stopten de monnikken met bidden en gaf de Dalai Lama een lezing (waarschijnlijk in het Tibetaans), die in het Mongools vertaald werd.

Helaas snapten wij er dus niets van. Maar het was wel een belevenis. Later vertelde Zaya die ook naar de lezing was geweest, dat het een vrij 'academische' speech was geweest. Veel gewone Mongoolse burgers hadden het waarschijnlijk niet begrepen. Ze vertelde dat de Dalai Lama naar UB is gekomen om samen met andere monniken te bidden en speciale Tibetaanse boeken te lezen (waarbij lezen waarschijnlijk meer betekent dan alleen lezen, maar ja, wij zijn niet zo thuis in die religie) om een positieve invloed uit te oefenen op de wereldproblemen. Dit kan alleen maar gedaan worden door monniken die een bepaald niveau bereikt hebben. En is voor ons gewone stervelingen dus niet zo goed te begrijpen. Verder vertelde Zaya dat de boodschap die de meeste indruk op haar gemaakt had was dat de Dalai Lama had gezegd 'I cannot change your life, you must do it yourself'. En dat hij aanraadde om eens na te denken waarom je
ongelukkig of juist gelukkig bent, 'find the reason why you are sad or happy'.

Later die dag zijn wij nog wat gaan rondlopen door UB, maar eerst hebben wij nog een tukje gedaan. Het tijdsverschil is nog niet helemaal weggewerkt.

Via een mail van Douwe, de broer van Hans, lazen wij dat Hans, Arjanna en Bram vrijdag in de buurt van Omsk waren. Hans hoopt over drie dagen bij de Mongoolse grens te zijn. Dan wacht hen nog waarschijnlijk drie lange dagen langzaam hobbelen over het Mongoolse landschap - wat overigens prachtig is - voordat ze in Altai zijn. Wij hopen voorzichtig dat zaterdag 2 september de expeditie werkelijk kan gaan beginnen.

UPDATE - VRIJDAG 25 AUGUSTUS 2006
Jan, Marcel en Birgit zitten inmiddels in Ulaanbaatar (UB). Wij kwamen vrijdagochtend vroeg aan om 7.15 uur op het vliegveld van UB, na een tussenlanding in Moskou. In UB waren wij nog niet door de douane of de taxichauffeurs verzamelden zich al om ons heen. Een slimpie hoorde ons Zaya hostel zeggen en ging meteen bellen. Jahaa, hij was de officiële taxichauffeur voor dat hostel. OK, dan gaan wij met jou mee. Zoveel initiatief moet je toch belonen. Maar wij hadden nog wel enige twijfel over de kleine auto en onze grote duffels en onze drie posturen. Hij had daar geen moeite mee. De zakken werden in de kofferbak gestapeld, de kofferbak met een band dichtgebonden en daar ging de reis naar UB City. Het landschap is al prachtig. Zaya's hostel is een aanrader. Heel schoon, goede bedden, net een nieuw appartement. Zaya, de vrouw des huizes is enigszins streng: schoenen uit bij de deur en vooruit betalen.

Daarna zijn wij naar een café gegaan, Chez Bernard. Nog even Europees, hoor. Mongools kan nog lang zat. Dat bleek ook de uitvalsbasis voor Happy Camel, de organisatie die Hans benaderd heeft om ons te ondersteunen met een extra busje en een chauffeur. Jan ging op zoek naar de baas, dat was dus Belgische Bernard. Hij had nog niet begrepen dat het al definitief was, dus dat hebben wij maar meteen vastgelegd. Nu is het wachten op bericht van Hans wanneer hij denkt aan te komen in Altai. Wij hebben besloten met de chauffeur en het busje mee te rijden naar Altai, in plaats van te vliegen. Onze bagage is nl. toch veel te zwaar (10 kg is max, voor de rest betaal je overgewicht), en de tickets kosten ca. 150 dollar per stuk. Dat geld kunnen wij nu wel anders gebruiken. Er valt immers een week te overbruggen in UB (overnachtingen, eten, drinken). Dus ons vooruitzicht is nu twee lange, lange dagen (min. 12 uur per dag) rijden over een hobbelige weg (max. 35 km per uur) naar Altai.

Van Hans, Arjanna en Bram hebben wij niets meer gehoord sinds woensdag.

UPDATE - WOENSDAG 23 AUGUSTUS 2006 - 20.00 uur
Hans belde vandaag. Ze zijn weer onderweg. De schokbrekers zijn erin gezet. Ze zijn voorbij Ufa en zitten ca. 300 km ten westen van Jekaterinburg. Ze hopen dat ze 1 september in Altai zijn om te starten met de tocht. Marcel, Jan en Birgit vertrekken morgen naar Ulaanbaatar. Hopelijk werken alle systemen en kunnen ze vandaaruit de site bijhouden.

UPDATE - ZONDAG 20 AUGUSTUS 2006 - 18.00 uur
Hans had weer tijd om te mailen. Zie hierna.

Vrienden,

Still stuck in Samara.
Buraucratie viert nog steeds hoogtij in Rusland. Ongelooflijk hoe alles hier via tal van schijven moet lopen. De 2 jongens van het hotel Alexei en Vitali doen buitengewoon hun best om alles voor ons te regelen. De afgelopen dagen ben ik de hele stad doorgereden om een juiste garage te vinden die een diagnose kan stellen. Iedereen vertelt weer wat anders en stuurt ons vervolgens weer naar iemand anders. Ik baal er inmiddels goed van dat het zo lastig is stappen te ondernemen. Ik probeer de jongens wat Westerse brutaliteit en zakelijkheid bij te brengen, maar dat heeft weinig zin.
Daarom ben ik maar naar de general manager, mr Ivan Lajos, gestapt om te vragen of hij iets kan betekenen. Hij heeft zo'n beetje zijn hele staf gemobiliseerd om het probleem op te lossen. Echter zonder resultaat, omdat ook hij botst tegen alle problemen. Het personeel van het hotel vond het ongelooflijk dat ik zomaar naar de directeur durfde te stappen.
s' avonds heb ik even op uitnodiging van Ivan een biertje gedronken, waarbij hij zich ervoor verontschuldigde dat ook hij weinig kon betekenen. En of hij nog iets anders kon doen. Nou die vraag kon ik wel beantwoorden en zei of hij de
expeditie wilde sponsoren door iets te doen met de rekening. Hij moest hierop wel lachen en liep vervolgens naar de receptie om de kosten voor het verblijf in ieder geval te halveren. Een mooi gebaar, maar ik hoop dat hij straks gewoon de rekening verscheurd. We zijn de enige touristen in het hotel en dat is op zich al een byzonderheid. Hij heeft ons uitgenodigd voor een vliegshow in Samara. Wij zijn daar afgelopen zaterdag geweest. Erg leuk, maar eerlijk gezegd hebben we het hier gehad en willen we verder.

Na de vliegshow ben ik weer met Alexei en Vitali Samara in gereden voor de schokbrekers. De enige oplossing is ze in Moskou op te halen en ze vervolgens in Samara erin te zetten. We hebben ze in Moskou gereserveerd en Alexei gaat ze maandag met het vliegtuig voor me op halen. Maandagnacht zijn ze dan in Samara en hopelijk dinsdag worden ze in de Ducato gezet. Planning is dan om dinsdagmiddag of woensdagochtend verder te reizen.

Het is ongelooflijk dat wanneer je iets wilt bestellen uit Moskou het 3 tot 5 dagen duurt. Want je zou dat binnen een dag moeten kunnen hebben. zoals gezegd gaat alles via tal van kanalen. 1 maakt de order, de ander haalt het op, de derde heeft een dag nodig om het in te pakken, de vierde brengt het naar de trein en heeft een dag nodig om alle formaliteiten af te handelen en dan dezelfde shit in Samara.

Wij zijn Alexei en Vitali zeer dankbaar voor hun medewerking. Echt ongelooflijk wat ze doen. Zonder hen was het een nog grotere speurtocht en uitdaging geweest om hier iets voor elkaar te krijgen.

Keep in touch,
Fam Wijnand

UPDATE - VRIJDAG 18 AUGUSTUS 2006 - 21.00 uur
Vanmorgen hing Hans al vroeg aan de lijn. Waarschijnlijk vergeten dat hij ongeveer drie uur voorloopt. Wij waren net uit bed en nog niet helemaal wakker. Hij was al helemaal actief en vroeg of wij niet even met Preuninger konden bellen voor tekeningen van de Ducato. Waarvoor dan? Nou, er was ook iets met het stuursysteem en er moesten tekeningen gefaxt worden. Oh?
Inmiddels is duidelijk dat er toch 1 of 2 schokbrekers kapot zijn. Moet wel een diepe kuil geweest zijn. De directeur van het Marriott hotel is erg behulpzaam, net als de jongen achter de receptie. Het werkt in Rusland nl. iets anders dan hier. Je wordt sneller (of überhaupt) geholpen als je iemand van betekenis bij je hebt. Wij kennen Hans inmiddels als iemand die iedereen en alles om zich heen mobiliseert. Deze keer is het niet anders. De directeur is samen met hem naar garages geweest. Er is vastgesteld dat er kapotte schokbrekers zijn. Die zijn niet verkrijgbaar in Samara. Dus gaat de jongen van de receptie (morgen weten wij wel hoe hij heet) met de trein naar Moskou, haalt daar vier schokbrekers (gelijk een paar reserve voor de volgende diepe kuil) en komt zondagavond weer terug. Maandag worden die dingen dan in de camper gemonteerd. Hopelijk kan de reis dan dinsdag weer voortgezet worden. Wij wachten af. 't Blijft een avontuurlijk reisje.

UPDATE - DONDERDAG 17 AUGUSTUS 2006 - 17.00 uur
Vandaag stuurden Hans en Arjanna een mail vanuit Samara, ten oosten van Moskou. Hieronder de mail.

Amici,

We hebben gelukig weer de mogelijkheid om achter de computer te kruipen. Gisteren zijn we aangekomen in Samara. Een prachtige, maar drukke plaats aan de Volga. Het hotel waar we een overnachting wilden maken zat helaas vol, maar op aanraden van de receptie werden we door verwezen naar het Renaissance hotel, waar altijd plek is. Ze had er niet bijgezegd dat het een Marriot Hotel is en dat we diep in de buidel moeten tasten voor een overnachting. Maar goed, soms mag je jezelf wel eens verwennen. Ook kunnen we hier gelukkig gebruik maken van zwembad, internet en kunnen ze ons helpen bij het verder uitstippelen van de route.

Eigenlijk gaat de reis erg voorspoedig. we merken dat de mensen naarmate we verder van Moskou komen, meer geinteresseerd zijn in ons avontuur. De jongen achter de receptie wilde zelfs een stukje meerijden in de expeditie auto naar de parkeerplaats achter het hotel. Hij was al eens in Mongolie geweest en zou graag een keer naar het westen gaan. Hij "haat" zijn werk, maar hoopt dat de mogelijk een keer komt om voor een grote westerse company te werken.

De hoofdweg M1 is tot nu toe aardig begaanbaar. Het prestige project van Poetin ( de langste autoweg ter wereld -Moskou-Wladiwostok) begint aardig op te schieten. Wel veel oponthoud bij spoorweg overgangen en wegwerkzaamheden. Ook moet je de politie in de gaten houden, die als voormalig KGB agenten verdekt opgesteld staan om je een boete aan te smeren. Vooralsnog kunnen we de dans ontspringen en hebben slechts 1 keer 200 roebel moeten betalen. Dat was toen we 500m de Russische grens waren gepasseerd. Ik kon gelijk plaatsnemen in de Lada, waarvan de doorgezakte stoelen in slaapstand waren gedraaid. Hij wilde eerst 300 roebel hebben, maar als we geen bonnentje wilden dan ging er 100 roebel af. Ook vroeg hij of we nog wat verdovende middelen in de camper hadden. Het leek me verstandig om hier maar met "Njet" op te antwoorden.

De M1 en de M5 zijn echt de gitzwarte longen van Rusland. Aangetast door teer, asfalt en dampende vervuilende industrie lijken zij op de longen van iemand die al 30 jaar continue cigaretten rookt. Ondanks dit is er levendige handel langs de weg. Russische schoenen, vis, meloenen en prullaria. Tijdens het rijden zijn we 1 keer in een diepe kuil gereden, wat denk ik resulteerde in 2 kapotte schokbrekers voor. De jongen achter de receptie van het Renaissance Hotel heeft een Fiat garage opgespoord ongeveer 1040 km verderop. Het ligt op de route, dus we gaan er maar "even" langs. Hopelijk kan deze dependance van Theo (Preuninger) ons helpen aan 2 nieuwe schokbrekers en anders moeten we iets anders verzinnen. Een ding is zeker dat ze op autogebied erg creatief zijn, want het stikt hier van de garages. Misschien
een paar mooie veren van een Russische Kamaz.

Hopelijk melden we ons weer over een paar dagen. Rest ons alleen te zeggen dat we met heel veel plezier het dagboek lezen en bedanken iedereen voor de ondersteunende berichten.

Cheers,

Hans, Arjanna en Bram

Later belde Hans nog of bij Preuninger geïnformeerd kon worden of er ook andere schokbrekers dan van Fiat in kunnen. Dat kan. Hij stond inmiddels bij een Toyota garaga. Maar die weigeren categorisch om schokbrekers te leveren. Ze leveren nl. alleen voor Toyota's.... Afwachten maar hoe dit opgelost gaat worden.

UPDATE - MAANDAG 14 AUGUSTUS 2006 - 20.00 uur
Vanavond staan Hans, Arjanna en Bram wederom op een bewaakte parkeerplaats. Nu ongeveer 100 kilometer ten zuidoosten van Moskou, bij Rjazan. De reis verloopt voorspoedig, op wat kleine avonturen na. De wegen zijn tot nu toe goed. Ze zijn zeer te spreken over de restaurants langs de wegen. Ze vinden het eten zelfs beter dan hier in Nederland. Over de politie zijn ze wat minder te spreken. Of het moet bewondering zijn voor het initiatief en zelfstandig ondernemerschap van de Russische agenten. Nog geen kilometer voorbij de Russische grens werden ze al aangehouden door een agent met een lasergun (dat hebben ze daar allemaal). Ze reden te hard, en of ze maar even 300 roebel (ca. 7 euro) wilden betalen. En ja, als het kon zonder bon uit te schrijven, kregen ze korting, 200 roebel. Hans heeft nog even geprobeerd duidelijk te maken dat ze helemaal niet te hard konden rijden, ze waren immers amper over de grens. De camper diesel trekt niet zo hard op en snel rijden lukt al helemaal niet. Maar dat mocht niet baten. Wij zijn benieuwd hoeveel van deze kleine zelfstandigen zij nog onderweg zullen treffen. Bram begint te wennen. Er zijn wel wat problemen met de energievoorziening in de camper. Gelukkig kunnen ze terugvallen op de Honda generator, die dan ook 's nachts aanstaat om de accu weer op te laden.

UPDATE - ZATERDAG 12 AUGUSTUS 2006 - 22.00 uur
Vanaf een bewaakte parkeerplaats in de buurt van Minsk belde Hans voor het eerst met de satelliettelefoon. De ontvangst was goed, wel met enige vertraging. Ze hadden er een bewogen dag op zitten. 's Morgens aan de grens met Wit-Rusland bleek dat zij voor Wit-Rusland een apart visum nodig hadden. Daar hadden wij niet op gerekend. Meedenken hoef je dus niet te verwachten van een Russisch reisbureau. Wij hadden het reisbureau ook gevraagd te regelen dat Jan en Birgit met de camper terug kunnen rijden, alhoewel de camper niet hun eigendom is. Dat gaan wij nu ook nog maar eens extra checken.

Blijkbaar komt het vaker voor dan mensen geen visum hebben voor Wit-Rusland, want 35 kilometer terug in Polen kon dat geregeld worden. Ze bleven zelfs iets langer open, speciaal voor hen. A 125,- US dollar per persoon waren zij alledrie een visum voor Wit-Rusland rijker en konden zij de tocht vervolgen. Onderweg staan ontzettend veel controleposten. Gelukkig hoeven ze er niet telkens voor te stoppen. Maar helaas kon Wit-Rusland dus niet in één keer doorkruist worden.
Hans heeft in zijn hoofd te proberen de camper op een trein te krijgen vanuit Moskou naar (dichtbij) Mongolië. Op die manier kan er volgens hem tijd teruggewonnen worden. Na informeren vanuit Nederland blijkt dat dit alleen vanuit een goederenstation in Moskou te regelen is, en dat het nogal een kostbare aangelegenheid is. Het lijkt het thuisfront verstandiger gewoon rustig door te rijden en desnoods een paar dagen later op de plaats van bestemming aan te komen. Wij wachten af.

UPDATE - VRIJDAG 11 AUGUSTUS 2006 - 13.00 uur
Hans stuurde een mail vanuit een internetcafé in Terespol, in Polen vlakbij de grens met Wit-Rusland. Het Bramblog werd aangevuld. Daaruit valt op te maken dat Bram wel wat moeite heeft met de lange dagen in de auto. Daarom is besloten om vandaag niet te rijden, maar er een 'Bramdag' van te maken. Verder verloopt de reis voorspoedig. De spannende rit door Wit-Rusland wordt nog even uitgesteld.

Hieronder de mail die Hans stuurde:

Amici,

Na wat technische perikelen zijn we dan toch netjes op weg. De rit door Duitsland ging buitengewoon voorspoedig. Lekker op de cuise control 90 km per uur. Ongeveer 700 km kunnen rijden op de tank en dat is erg mooi. De grenscontrole tussen Duitsland en Polen ging zonder problemen. Echter na de grens stonden we meteen in een gigantische file. Niet alleen groot onderhoud dus aan de A10 en A4 in Nederland. Ook verbazen wij ons over het enorme vrachtverkeer. De vrachtwagens rijden met grote snelheid en het rijgedrag van hen en anderen maakt dit echt een "dodenweg". De vele gedenktekens langs de weg getuigen van de vreselijke ongelukken die hier hebben plaatsgevonden.

Richting Warschau moet het grote vrachtverkeer afslaan en onderlangs rijden richting Russische grens. Dat scheelt een hoop, echter wij gingen dwars door Warschau en dat is ongeveer hetzelfde als de weg zoeken in Amsterdam. Soms proberen we de weg te vragen aan een voorbijgangers. Op de vraag of ze Engels of Duits praten zeggen ze steevast ja, alvorens ze de weg vertellen in vloeiend Pools. Maar goed, met handen en voeten kom je al een heel eind.

We zitten nu op een camping nabij Terespol, vlakbij de Russische grens. Gisteren hadden we een gesprek met een Duits/Russisch stel dat uit Moskou is gekomen. De weg is goed, maar het oponthoud veel. Al bij Brest hebben ze 7
uur moeten wachten bij een controlepost. Ook bij Minsk was het raak. Dat wordt dus nog wat.

cheers,

Hans, Arjanna en Bram

UPDATE - WOENSDAG 9 AUGUSTUS 2006 - 20.00 uur
Vanmiddag belde Hans terwijl zij in de file stonden in de buurt van Poznan in Polen. De file bestond hoofdzakelijk uit vrachtauto's. Die zijn waarschijnlijk ook onderweg naar Rusland. De reis verloopt voorspoedig. Ze overnachten op campings. Bram moet nog wel wennen aan dit avontuur in de camper. Het streven is vandaag Warchau te bereiken. Donderdag rijden ze dan door naar de grens met Wit-Rusland. De snelweg vanuit Polen naar Rusland door Wit-Rusland staat slecht bekend. Vantevoren hebben wij geïnformeerd bij transportbedrijven over hun ervaringen. 'Niet stoppen onderweg voor lifters of andere onduidelijke lieden, alleen overnachten op bewaakte parkeerplaatsen en dan zorgen dat je onder een lantaarnpaal staat in de buurt van andere auto's'. In konvooi rijden doen vrachtauto's alleen als zij kostbare lading hebben, vanaf 250.000 euro. Hans en Arjanna hebben besloten te proberen Wit-Rusland te doorkruisen bij daglicht. Vrijdagochtend vroeg vertrekken zij vanaf de grens bij Polen en hopen binnen één dag door Wit-Rusland te zijn. Wij zullen aan ze denken.

UPDATE - MAANDAG 7 AUGUSTUS 2006 - 16.00 uur
Zondagmiddag zijn Hans, Arjanna en Bram naar Zutphen gereden. Eerder die dag was al besloten op maandagochtend langs Tedas te gaan. Er leken wat probleempjes te zijn met de speciale brandstofcel die Tedas geleverd heeft voor de energievoorziening van de camper. Bij Tedas werd ernaar gekeken en geconcludeerd dat het probleem niet lag in hun energiesysteem, maar in de aangelegde bedrading in de camper, die door anderen gedaan is.

Tedas vond het niet verantwoord om Hans, Arjanna en Bram op pad te sturen naar het ruige terrein van Mongolië met de bedrading zoals die was aangelegd. Het risico van lostrillen, kapot gaan of een volgende kortsluiting was te groot. Met spoed werden er enkele technische professionals opgetrommeld die vanaf 13.00 uur bezig zijn met het vervangen van de bedrading. Alles wordt nu keurig aangelegd.

Hans is Tedas ontzettend dankbaar en vindt het echt klasse dat zij dit voor hen doen. Alhoewel dit weer een vertraging betekent in de reis naar Mongolië, heeft hij dit er graag voor over. Hij waardeert het enorm dat Tedas dit zo snel voor hen regelt en dat de technici zo hard werken.

Vanavond rijden Hans, Arjanna en Bram door naar Osnabruck.

VERTREK - ZONDAG 6 AUGUSTUS 2006
Zaterdag leek het er nog op dat het vertrek op zondag niet zou doorgaan. Een kleine ramp had plaatsgevonden: kortsluiting, een kleine brand en gesmolten bedrading. Zaterdag is tot laat in de avond gewerkt aan het vervangen van de bedrading.

De hulptroepen stonden op zondagochtend weer vroeg paraat om de laatste klussen aan de camper te verrichten. Het was inmiddels wel duidelijk dat Hans vastbesloten was die dag te vertrekken. De voorbereiding had lang genoeg geduurd. Dan maar geen perfect functionerende camper.

Langzaam maar zeker kwam er steeds meer familie en vrienden de straat in. En om één uur was het dan eindelijk zover: tijd om te vertrekken!

Na kussen, knuffels en hier en daar een traantje reden Hans, Bram en Arjanna de straat uit. Op weg naar Mongolië…

…… om vijf minuten later naar huis te bellen en te vragen of iemand even de pinpas kon komen brengen, want die waren ze vergeten…

Goede reis!

DANK AAN DE SPONSORS - ZONDAG 6 AUGUSTUS 2006

Dan hier een dankwoord aan al die sponsors die deze Gobi Kitebuggy Expeditie ondersteunen. Op de pagina sponsors waar ook de logo's staan, vind je de links naar de sponsors.

Adfintage: Roy, hartelijk dank dat je onze hoofdsponsor bent. Wij maken een succes van deze expeditie en wij zien je graag aan het einde ervan in Mongolië. Tot dan!

Luna Metaalbewerking: Jongens, helemaal toppie, jullie werk. De camperopbouw ziet er prachtig uit. Wij gaan er vast een hele goede tijd in meemaken. Zonder jullie harde werk was het niet gelukt.

Tedas: Dankzij de energie die opgewekt wordt met jullie moderne systeem kunnen wij comfortabel bivakkeren in de Gobi-woestijn. Dank daarvoor. - En sinds maandag 6 augustus, ook ontzettend bedankt voor jullie inzet om de bedrading in de camper te vervangen. Wij waarderen dit enorm. Dit viel buiten onze afspraken over sponsoring, maar toen jullie de situatie zagen, hebben jullie meteen actie ondernomen en dit dezelfde dag nog voor ons geregeld. Waarschijnlijk hebben jullie ons hiermee veel ellende bespaard.

Thetford: Dank voor de camperapparatuur en het toilet. Wij zullen nog vaak aan jullie denken, als wij met veel genoegen door Mongolië rijden en plezier hebben van de camper.

Camper Company: Datzelfde geldt ook voor jullie. Dank voor de materialen die jullie geleverd hebben.

Car Support: Ook aan jullie zullen wij denken op de ongeasfalteerde wegen in Mongolië. Zonder additionele vering is dat vast geen pretje. Hartelijk dank daarvoor.

Kingspan: Jullie isolatiepanelen dragen ook bij aan dat comfort. Dank daarvoor en ook dank voor de financiële bijdrage.

Theo Herman en de andere jongens van Fiat dealer Preuninger in Delft: Klasse, zoals jullie de auto nakeken, aanpasten en verbeterden en van toponderdelen voorzagen. Als wij pech onderweg hebben, weten wij je te vinden, Theo..... ;-)

Truma: Met jullie systeem zitten wij er straks warmpjes bij als de winter gaat invallen. Hartelijk dank.

Rhiwa: Dank voor jullie ondersteuning met automaterialen.

SAG Alutech: Hartelijk dank voor jullie ondersteuning.

JVC: Wederom sponsoren jullie onze expeditie, nu met digitale camera's en een carsystem. Dank daarvoor!

Huizenstede: Hartelijk dank voor de financiële bijdrage.

KPN: Ook jullie hartelijk dank voor de financiële bijdrage.

Theodoor Gilissen: Door al deze financiële bijdragen kunnen wij deze expeditie uitvoeren. Hartelijk dank!

Hi: Dank wederom voor jullie financiële bijdrage.

Panthere: Ook hartelijk dank voor de financiële bijdrage.

Paracontrol: Dank voor het sponsoren van de kites. Zij zijn vast nog vaak op deze site te zien.

2Connect IT: Jullie maken het contact met het thuisfront mogelijk, via satelliettelefoon en via de RBGAN, waarmee wij het internet op kunnen om de site bij te houden. Heel veel dank daarvoor.

Brooks Reisburo: Dank voor jullie ondersteuning en bijdrage bij het boeken van de vliegreizen en hotels voor deze expeditie.

CIOS: Uiteraard dank dat Hans zo lang afwezig kan zijn.

Websitewinkel: Leuk dat wij nu vaak onze belevenissen online kunnen zetten. Dank daarvoor.

En dan tenslotte, ofwel 'last but not least',
Jacob Slooff, PJ van der Hulst en pa & ma Slooff. Wat moeten wij zeggen tegen de mensen die ons zo ontzettend geduldig en met volledige inzet geholpen hebben, al die weken en maanden dat wij aan het voorbereiden waren? Klasse!!!!