GOBI DESERT KITE BUGGY EXPEDITION SEPTEMBER

September was de maand waarin het allemaal gebeurde, de kitebuggytocht door de Gobi-woestijn in Mongolië. Wind en windstilte, hitte, kou, ruig landschap, allemaal factoren die van invloed waren op het succes van deze uitdaging. Hieronder vind je de updates die tijdens de expeditie vanuit de Gobi woestijn op het internet gezet zijn.

UPDATE 30 SEPTEMBER
Bekijk de nieuwe foto's.

Donderdag 28 september
Dit had de laatste buggydag moeten worden, maar helaas, er staat geen zuchtje wind. In hoop op meer wind elders rijden wij een stuk richting 'snelweg' naar UB. Wij lunchen in Airag, een stoffig plaatsje aan de spoorlijn tussen China en UB. De wind blijft weg, dus er zit niets anders op dan concluderen dat gisteren de laatste buggydag is geweest. Wij rijden alvast een stukje richting UB en zetten dan ons laatste kamp op. Wij maken ons laatste Gobi-maal en gaan naar bed als de zon onder is. In de Gobi slapen wij lang. Om half 9 is het donker en wordt het koud, dus dan zoekt ieder zijn tentje op, tot de volgende dag ca. half 9. 's Nachts kun je beter niet buiten komen, het is rond het vriespunt. Maar de sterrenhemel is wel de moeite waard.

Vrijdag 29 september
Alhoewel het nog maar 250 kilometer is naar UB, verwacht Bold dat wij er zeker zes uur over doen. Dus wij staan vroeg op. Om 9 uur gaan wij rijden en om half 10 staan wij stil. De UAZ heeft pech. Weer is 'expect the unexpected' waar. Gistermiddag lag Bold al onder de UAZ om de dynamo te vervangen. Een klusje van een uurtje.... Nu is er weer iets met de accuspanning. Na een half uur gaan wij weer op weg en rijden wij zonder problemen naar UB. Wij hebben bewondering voor die Mongoolse chauffeurs die gewoon zelf hun auto repareren.
Nog een laatste echte Mongoolse maaltijd in een café langs de weg, soep met vlees en bami en Mongoolse melkthee. Rond 4 uur zijn wij bij de camper, laden wij spullen over en worden dan naar het hostel gebracht. Nou ja, hostel, wij hebben een appartement voor onszelf middenin UB. Het hostel zat al vol. 's Avonds eten wij met z'n allen bij Chez Bernard. Bold krijgt een door ons allemaal gesigneerde vlieger en is daarmee zeer in zijn nopjes.

Het avontuur zit erop. De komende week besteden wij aan het laten repareren van de camper, het afhandelen van formaliteiten bij de Russische ambassade (Jan en Birgit zijn geen eigenaar van de camper en dat vinden ze niet leuk aan de Russische grens, dus daar is een formulier voor nodig) en sightseeing. Jan en Birgit vertrekken uit UB zodra de camper klaar is. Van hen komt pas na afloop een update op de site. Hans, Arjanna, Bram en Marcel vertrekken 7 oktober uit UB en komen na een stop-over in Moskou op 8 oktober aan op Schiphol.

Wij zijn inmiddels één of twee maanden onderweg. Maar tijd heeft in Mongolië een andere dimensie. Het is alsof wij pas vorige week uit het startpunt Altai vertrokken en tegelijkertijd is het alsof wij al maanden hier zijn. Haast of stress kennen wij hier niet meer, alles komt zoals het komt. Mongolië is echt een aparte belevenis. Ook een land om nog eens te komen bekijken.

Tenslotte: Wij kijken allemaal terug op een geslaagde expeditie. Tussen 6 en 28 september heeft Hans in totaal 785 kilometer in de buggy afgelegd gedurende de 13 dagen dat er voldoende wind was. Het restant van de ca. 1200 kilometer is in de auto overbrugd. De stemming in het team was uitmuntend. De Gobi woestijn prachtig. Het weer viel mee. Dat er negen dagen geen of onvoldoende wind was, is natuurlijk wel erg jammer. Er was telkens voldoende water, benzine en voedsel. Iedereen is gezond gebleven op wat gerommel in de buikjes na. Ook Bram heeft zich bijzonder goed aangepast aan de omstandigheden. Kortom, een avontuur om niet te vergeten.

Dank aan alle sponsors en de vele belangstellenden die onze avonturen gevolgd hebben!
Na eind oktober, als Birgit en Jan weer thuis zijn, komen er nog meer foto's op de site, dus kom nog eens kijken.


UPDATE 27 SEPTEMBER
Maandag 25 september
De dag start met weinig wind. Hans zet er meteen de 7m2 op, de grootste kite die hij bij zich heeft. Het gaat maar langzaam. Na een stuk vlak terrein, komen wij terecht in meer bergachtig terrein. De consequentie van de wind volgen. In de vooraf uitgezette route werden de bergen vermeden, maar nu de wind de route bepaalt, is dat anders. Het is een schitterend landschap. Alsof je hoog in de Alpen boven de boomgrens op een hoogvlakte rijdt. Voor het buggiën is het geen succes, dus die wordt opgeladen tot wij weer uit de bergen zijn. In totaal legt Hans slechts 15 km af op de buggy.

Wij komen hier ook nauwelijks meer mensen tegen. Vorige week waren de heren ook al geen verkeer tegen gekomen op de route die zij afgelegd hadden. Hier zijn de vlakten ook vrijwel onbewoond. Een groepje paarden, kamelen of geiten is het teken dat er een ger, en dus mensen in de buurt zijn. Maar dat komt zelden voor. In de Gobi woestijn woont gemiddeld 0,5 mens per vierkante kilometer. Die wonen vast allemaal in de kleine plaatsjes. Want hier in de woestijn komen wij echt nauwelijks iemand tegen.






Dinsdag 26 september
Om half acht 's morgens worden wij gewekt door Hans. Het heeft de hele nacht hard gewaaid en hij wil kiten. Dus om 9 uur staan wij klaar en gaat het van start. 4 kilometer verder is er geen wind meer. Hans scheldt en tiert, maar de wind is er doof voor. Zijn geduld wordt op de proef gesteld. Maar dan, een uur later, steekt de wind toch weer op. En fors ook. Hij begint met een 6m2, maar gedurende de dag moet hij terug naar 3m2. Inmiddels zijn er dan ook al drie kites kapot gewaaid en getrokken. De Gobi woestijn staat vol met kleine taaie struikjes die absoluut niet meegeven. Als zo'n draadje van de kite erin vast komt te zitten, gaat het echt niet meer los. Hans rukt en trekt vanuit zijn buggy, want hij wil natuurlijk verder. Een kapot draadje is dan het gevolg. Maar 's avonds wordt alles weer gerepareerd, dus de volgende dag heeft hij weer het hele assortiment tot zijn beschikking.

Vandaag wordt ook een record gevestigd: Hans legt 122 kilometer af. De 500 km grens is ook gepasseerd, dus al met al is het toch een succesvolle dag. Er werden zelfs snelheden van meer dan 70 km per uur gemeten over de eindeloze vlakte.
Hans heeft nu flink spierpijn, maar is dik tevreden. Wie weet morgen weer?











Het einde van het avontuur komt in zicht. Nog twee dagen kiten en dan moeten wij weer terug naar UB. Jammer en prettig tegelijk. Jammer, want de Gobi woestijn en de rest van Mongolië voor zover wij dat gezien hebben, zijn echt prachtig. Vanmorgen tijdens de windstilte is het ook echt stil. Je hoort helemaal niets. Af en toe een klein vogeltje, maar hoofdzakelijk je eigen ademhaling. Ongelooflijk. Tijdens de tocht door de woestijn hebben wij veel verschillende landschappen gezien. Met hele bijzondere kleurschakeringen. Op de digitale foto's voor de website is het niet zo goed te zien, maar Jan heeft wel hele mooie dia's daarvan. De leegte is ook heel bijzonder. Zeker voor ons Nederlanders uit zo'n vol land. Mongolië is 40 keer zo groot als Nederland en heeft maar 2,7 miljoen inwoners. Nederlands ca. 16,7 miljoen.

Het is ook verbazingwekkend hoe snel mensen (wij dus) zich aanpassen aan de omstandigheden. Waren wij een paar weken geleden nog als kinderen zo blij dat wij in een riviertje konden spetteren, nu geven wij er niets meer om. Een warme douche is natuurlijk wel lekker, maar het snakken ernaar is over. Het lijkt ook wel alsof wij nu niet meer zo snel vies worden. Badah bijvoorbeeld heeft al een week dezelfde kleren aan, maar ziet er nog steeds smetteloos en pasgestreken uit. Bold is in staat om telkens weer schone kleren te toveren uit zijn tas die vele malen kleiner is dan onze bagage. Maar ook wijzelf blijven schoner. Heel gek. En wij doen niet moeilijk meer over een beetje zand in het eten. Of zand in je slaapzak. Dat is nu eenmaal zo. Tuurlijk is een schoon bedje straks in UB ook wel aantrekkelijk, maar het houdt ons niet meer zo bezig. Mongolië als vakantiebestemming is zo gek nog niet.

Woensdag 27 september
Het waait de hele nacht flink, maar de wind is weer iets gedraaid. Hij komt nu uit het noorden. Dat komt ons niet zo goed uit, want daar willen wij juist heen, daar is UB. Hans slaagt er toch in een vrij oostelijke koers te buggiën, zodat wij niet al te ver van de geplande, nieuwe route afwijken. De wind is niet zo sterk als vannacht, maar het vordert toch aardig. Hij legt 75 km af. Het landschap is weer verbluffend. De Gobi woestijn trakteert ons elke dag weer op een nieuwe verrassing. Hoe is het mogelijk dat zonder struiken en bomen het terrein toch telkens zo anders kan zijn. Vlak land met een groengele waas. Zwarte bergen alsof je in een maanlandschap rijdt. Ministruikjes in de heuvels die het een rode gloed geven. Liefhebbers van pastelkleuren kunnen hier hun hart ophalen. Wij hebben vandaag voor het eerst wild gezien, zes gazellen die er met grote spoed vandoor gingen.
Voor Hans is het weliswaar prachtig, maar ook zwaar. Vandaag ging het weer over forse heuvels met grote keien. Hij had gisteren al last van zijn achterwerk, dat zal vandaag niet minder geworden zijn.

Het is maar goed dat de camper hier niet is. Het is nu wel duidelijk dat de combinatie auto-terrein verkeerd is ingeschat. De 4x4 Fiat Ducato is totaal ongeschikt voor de Gobi woestijn, zeker met de camperopbouw. De UAZ en de jeep crossen met het grootste gemak door de woestenij. Dat had de camper echt niet gekund. Te laag, te zwaar, te veel geveerd, niet sterk genoeg, te groot en te log. Het is ook wel duidelijk dat Bold en Badah veel ervaring hebben als chauffeur. Bold al 25 jaar, Badah al 32 jaar. Ze maken allebei van de gelegenheid gebruik om niet de makkelijkste route te kiezen, maar te gaan waar de buggy ook gaat. Dat is weer eens wat anders dan over de karresporen crossen. Nu de camper in UB staat, moeten Hans, Arjanna en Bram overnachten in een geleend tentje en met dunne, geleende matjes. Geen pretje, maar ze houden zich taai.
Wat ons ook verbaast is dat er telkens als wij ergens staan, voor lunch of voor kamp, er wel een motorrijder of paardrijder polshoogte komt nemen. Onderweg zien wij geen kip, maar wij zijn nog niet gearriveerd of ze komen er al aan.
Nog één dagje, dan is het avontuur voorbij. Vrijdag rijden wij terug naar UB.

Het is ook eigenlijk een wonder he, dat wij hier middenin de Gobi woestijn het internet op kunnen. Dankzij de RBGAN van 2ConnectIt, en ook dankzij de HONDA generator die onvermoeibaar staat te brommen, telkens als wij weer stroom nodig hebben.


UPDATE 24 SEPTEMBER
Zaterdag 23 september
Nu wij de beslissing hebben genomen om daarheen te buggiën waarheen de wind waait, kan Hans ook vandaag weer flink aan de slag. In totaal legt hij 75 km af in voornamelijk noordelijke richting. Het terrein is wisselend vlak en heuvelachtig. Het is wel een grijze dag, met veel bewolking. Vannacht was het ook ongebruikelijk warm. Wij lunchen in Zogt-Ovoo, het plaatsje waar Arjanna, Bram en Birgit ook gegeten hebben op weg naar Dalandzadgad. De plaatselijke jeugd kent Bram nog, en ze gaan meteen spelen. De soep is heerlijk heet en lekker zout. Het menu van de Mongolen lijkt tot nu toe matig gevariëerd. Stukjes vlees, aardappel, kool, wortel en bami vormen hier de basisingrediënten voor soep en ook voor 'drogere' gerechten. De Mongoolse (ietwat zoute) melkthee gaat er inmiddels ook goed in. Je moet het eigenlijk drinken als bouillon, dan is de smaakverrassing niet zo heel groot. Ze verkopen hier ook het broertje van Duo Penotti, in Nederland gemaakt en goedkoper dan bij ons in de winkel.
Tot onze verbazing gaat het 's middags regenen. Hans en de buggy zitten onder de modder. Het houdt ook niet meer op die avond. Dus weer even een herinnering aan een regenachtig Nederland in de herfst. Wij zijn benieuwd of nu echt de Gobi-bloempjes gaan bloeien.

Zondag 24 september
Als wij 's morgens wakker worden, zijn wij omringd door kamelen en paarden. Even later komen de herders op paard en op de motor om ze naar andere velden te drijven. De galopperende kamelen ruik je al van tientallen meters afstand.
Onderweg komen wij ook regelmatig kamelen en paarden tegen. Kamelen gaan ons en de buggy uit de weg. Maar paarden gedragen zich heel eigenaardig. Als ze de buggy - of eigenlijk de kite, want die zie je het eerst - zien aankomen, komen ze in galop erop af. Tot ze op een afstand van ca. 50 meter zijn, dan draaien ze acuut om en gaan er met grote snelheid vandoor. Daarna galopperen ze achter de buggy aan tot ze er geen zin meer in hebben. Gek hoor. Wij hebben nog nauwelijks wilde dieren gezien in de Gobi.
Het is gelukkig weer een zonnige dag, maar het is slechts 11 graden. Er staat een flinke wind uit het noordwesten, dus de koers wordt hoofdzakelijk oost vandaag. Weer is het uitzicht schitterend. Soms vlak, soms heuvelachtig. De ondergrond wisselt ook sterk. Deels de lage begroeiing op stenige ondergrond die Hans gewend is. Deels zwarte steentjes met totaal geen begroeiing. En deels zandgrond met lage struikjes die lijken op verhoute lavendelstruikjes, maar dan stekeliger. De bosjes vangen het zand en worden forse hobbels in het terrein. De buggy hobbelt eroverheen. De auto's hebben er meer moeite mee. Hans maakt wel weer een paar flinke klappers als de buggy af en toe los komt van de grond bij zo'n hobbel. In totaal rijdt hij vandaag 63 kilometer. Nog een paar van zulke dagen zou erg leuk zijn.


UPDATE 22 SEPTEMBER
Zie ook de foto's

Maandag 18 september
Zoals afgesproken worden wij om 8 uur opgehaald bij het hostel. Door de jongere broer van Badah. Alle bijzaken worden telkens door anderen dan Badah gedaan: ons naar Zaya's hostel brengen, Birgit naar de bank heen en weer rijden, tanken. Hij doet alleen het echte werk, ons naar de Gobi rijden. Wij ontbijten bij Badah thuis, thee en brood. Bram is wederom de hit van de dag. Om 9 uur vertrekken wij. De Russische UAZ jeep is opgevoerd: er zit een Koreaanse dieselmotor in. Badah houdt wel van snel rijden en van doorrijden. Om half 1 's nachts staan wij voor de deur van een hotel in Dalandzadgad, terwijl wij begrepen hadden dat het twee dagen rijden was. Onderweg zien wij weer veel grote roofvogels. Maar nauwelijks kadavers van paarden, geiten en kamelen. Tijdens de eerste paar dagen in de Gobi kwamen wij die telkens tegen. Soms groepen tegelijk. In de winters van 1999 tot 2001 zijn hier ca. 11 miljoen dieren gestorven tijdens de strenge winters. Een ramp voor de nomaden. Veel van hen verloren hun vee en moesten opnieuw beginnen of zijn naar UB getrokken in de hoop op een beter leven.
Het landschap is prachtig, maar ongelooflijk leeg. De A0202 (zie foto) is slechts een spoor over de vlakte, terwijl het de doorgaande verbinding is tussen UB en Dalandzadgad. Zoiets als de A2 tussen Amsterdam en Den Bosch.
Rond 8 uur 's avonds stoppen wij in een plaatsje om te eten. De plaatselijke jeugd is opgetogen over de ballonnen die wij uitdelen. En Bram heeft natuurlijk alle aandacht. Tot onze verbazing, en eerlijk gezegd ook ongenoegen, krijgen wij een medepassagier. Een met wodka volgeladen man. Blijkbaar een kennis/vriend/familielid van Badah, want ze gedragen zich alsof ze elkaar kennen. Maar ja, hier in Mongolië doen mensen niet moeilijk over meerijden. Openbaar vervoer is er immers niet. Wij hebben busjes voor max. 8 personen gezien met wel 15 mensen erin.
Het herenteam belt en meldt dat zij ook in de buurt van Dalandzadgad zijn. Morgen treffen wij elkaar dan.

De heren hebben ook het één en ander meegemaakt afgelopen week.
Vorige week woensdag toen de dames met Tsolmon vertrokken, heeft Hans ca. 20 km gebuggiet. Er was eigenlijk te weinig wind. Dus de buggy is weer op de UAZ geladen. De dag erna, donderdag, is er totaal geen wind. Ze besluiten met de auto verder te gaan en rijden ca. 100 km. Ze willen immers op tijd in Dalandzadgad zijn, als de dames ook weer aankomen. Het terrein waar zij doorheen komen is vrij moeilijk, zelfs voor de auto. Van Bold begrijpen ze dat ook het Engelse team hier regelmatig de buggy opgeladen heeft.
Vrijdag is een herhaling van zetten: absoluut geen wind. Ze wachten die dag af, maar het is alleen maar bloedheet. In de zon loopt de temperatuur op tot 47 graden Celsius. Zaterdag is er wel wind, maar die valt af en toe weg. Hans probeert het wel, maar na 30 km wordt de buggy toch weer opgeladen en rijden ze verder. Ook dan is het terrein zeer moeilijk. Het is maar de vraag of de buggy hier überhaupt doorheen kan komen.
In de namiddag eten ze wat in een ger. Tot hun verbazing hoeven ze er niets voor te betalen. Later snappen ze waarom. Want als ze weer vertrekken, komt Bold erachter dat hij zijn heuptasje met al zijn papieren en geld kwijt is. Eerst denkt hij nog dat hij het heeft laten liggen ergens onderweg. De man van de ger gaat met hem op de motor een deel van de route terug, maar dan realiseert Bold zich, dat hij het tasje helemaal niet heeft laten liggen. Het lag tijdens het eten gewoon in zijn UAZ. En het is dus gestolen. Dat kan alleen maar gedaan zijn door de zoons van de man, maar die ontkennen in alle toonaarden. Bold blijft vriendelijk op z'n Mongools en wil niet dat de Hollandse heren de jongens wel even een lesje leren en ervoor zorgen dat ze de spullen teruggeven. De volgende dag gaat Bold aangifte doen bij de politie in het dichtstbijzijnde plaatsje Bogd, ca. 50 km verderop. Bold moet geld geven voor de benzine van de politieagenten, die vervolgens vertrekken naar de ger om de jongens te arresteren en te verhoren. Die blijven ontkennen in hun nette pakjes en mogen dan weer de straat op. Ze mogen echter het plaatsje niet verlaten. Als één van de jongens z'n middelvinger opsteekt naar Hans, zet die hem tegen de muur ('t is maar een klein Mongooltje). Maar ja, in Mongolië gaat dingen anders. Dat hadden de dames ook al gemerkt tijdens het gedoe met Tsolmon. De halve buurt staat erbij en kijkt ernaar, maar niemand doet wat. Bold is flink in de war van deze tegenslag. Hij is veel geld kwijt, en ook zijn rijbewijs, autopapieren en mobieltje. Ze overnachten in de buurt van Bogd.

Maandag is er aanvankelijk wel wat wind. Hans buggiet ca. 10 km, maar stopt er dan mee omdat het niet gaat. Ze laden de buggy weer op de auto en rijden verder. Het terrein is wel prachtig. In de middag steekt de wind op en kan Hans toch nog ca. 40 km buggiën richting Dalandzadgad. Dinsdagochtend waait het lekker, de windrichting is ook goed. Hans buggiet de resterende 75 km naar Dalandzadgad. Bij de electriciteitsdraden moet de kite even naar beneden, maar daarna rijdt Hans met de buggy de stad in.

De dames staan dan ergens anders te wachten, maar na een telefoontje en laagvliegen over de vlakte in de jeep van Badah (80 km per uur) treffen wij elkaar dan toch.
Het is nog net geen vijf uur, dus wij rennen naar de enige bank in Dalandzadgad die Mastercard accepteert. Daarna gaat iedereen douchen in het badhuis van Dalandzadgad. Wij eten Mongoolse pannenkoekjes met vlees erin en zetten dan het kamp op ca. 5 km. buiten de stad.

Woensdag 20 september
Wij gaan eerst naar Dalandzadgad om wat kleine inkopen te doen. Bold belt zoals afgesproken met de politie in Bogd voor uitsluitsel, maar helaas heeft het 'onderzoek' niets opgeleverd. Wellicht had de Nederlandse methode toch meer resultaat gehad. 's Middags staan wij klaar om te buggiën, maar de wind komt uit het oosten. Hans gaat wat spelevaren met de buggy. Dan kan Jan wat foto's maken. Hopelijk is de wind morgen beter.

Donderdag 21 september
Het zit niet mee. Vandaag komt de wind uit het zuidoosten, de richting waarheen wij willen. Omdat wij inmiddels besloten hebben uiterlijk 29 september weer terug te zijn in Ulaanbaator om e.e.a. te regelen (reparatie camper, Russische papieren, visa), gaan wij vanaf nu andere keuzes maken. Niet langer is de richting waarheen wij willen (Chinese grens) leidend. Bij een mooie wind als vandaag, gaan wij gewoon een meer noordelijke koers aanhouden. Dan kan er toch gebuggiet worden. Vanaf hier is het even ver naar de Chinese grens als naar UB. Dus qua kilometers maakt het niet uit. Het landschap is schitterend, afwisselend vlak en heuvelachtig. Hans buggiet met veel plezier. In de heuvels kunnen de auto's hem niet bijhouden. Die moeten op het vlakke stuk weer flink gas geven om bij de buggy te komen. Hans legt vandaag weer ca. 50 km af met de buggy.

Vrijdag 22 september
De dag begint met matige wind. Helaas is de wind onberekenbaar. Na 2 uur kiten is de wind zo zwak dat zelfs de 7m2 kite naar beneden valt. Regelmatig is de wind helemaal weg. Dus wij stoppen op de vlakte en wachten af of de wind vandaag nog opsteekt. Het is jammer dat het zo loopt met die wind tijdens deze expeditie. Bij voldoende wind moet het prachtig zijn om over de vlakte te scheren met de buggy. De Engelsen hebben vorig jaar meer geluk gehad. Volgens de statistieken waait de wind in de Gobi uit het westen tot noorden. Wij ervaren het vaak anders. Maar wij verliezen de moed niet.
Om vier uur probeert Hans het nog een keer. Na 200 meter geeft hij het op, zelfs de grootste kite blijft niet in de lucht. Wij bouwen kamp op de enorme vlakte. Hier is nog geen ministruikje of hobbeltje te bekennen. Wil je privé plassen ofzo, dan moet je toch enkele honderden meters lopen, zodat je slechts een stipje aan de horizon bent. De begroeiing is hier tussen de 1 en 5 cm hoog. Wel heel kleurrijk: rood, geel, paars, roze, oranje. Het schijnt dat na een regenbui (die hier volgens de statistieken maar een paar keer per jaar valt) de hele Gobi een grote (mini)bloemenpracht wordt. Dat zouden wij graag zien. Als wij elke dag ca. 50 km afleggen zijn wij de 29e in UB.


UPDATE 17 SEPTEMBER 2006
Vervolg maandag 11 september
Rond ca. half drie steekt er dan toch een zacht windje op. Wij kijken het een halfuurtje aan en omdat de wind niet wegvalt, besluiten wij de boel in te pakken en te proberen vandaag toch nog een stuk te buggyen. Haringen worden al uit de grond getrokken, tot twee slimmerikken opmerken dat de wind uit het oosten waait. En dat is nu juist de kant die wij op moeten. Jammer, maar helaas. Wij kunnen niet verder.

Tsolmon is inmiddels ook al aan het proefdraaien met zijn Kamaz (de vrachtwagen) en komt er dan ineens achter dat één van de bevestigingspunten van het motorblok gebroken is. Tsolmon kijkt voor het eerst zeer bezorgd. Tijdens de reis van Khovd naar Altai hebben Hans, Arjanna en Bram al gemerkt dat de truck regelmatig moet stoppen voor kleine reparaties. Tsolmon kan die allemaal zelf doen. Het lijkt wel of alle Mongolen handige klussers zijn. In ieder geval zijn zij zeer creatief in het vinden van oplossingen met weinig middelen. Maar nu kan volgens hem het motorblok eraf vallen als wij verder rijden. Samen met Bold verzint hij een tijdelijke oplossing. Een staalkabel wordt om een punt van het motorblok getrokken, de kabel wordt daarna door de opstaande rand van de bak gehaald en dan wordt de trekkracht van de UAZ gebruikt om het motorblok omhoog te sjorren. Dat wordt bevestigd met een harpje en zo moet het maar even. Wij overleggen en vinden het verstandiger dat Tsolmon, met Arjanna, Bram en Marcel, de volgende dag naar de dichtstbijzijnde grote plaats rijdt, Bayanhongor, om de truck te laten repareren. Dan kunnen zij daarna weer terugrijden naar het team. Maar na een heftig telefoongesprek van Tsolmon met zijn vader is er ineens geen probleem meer. Wij kunnen verder. OK?......

Die avond is Tsolmon heel vrolijk. Er komt een kamelenhouder langs op zijn paard. Wij mogen allemaal even een ritje maken op het kleine paardje. De man zelf is ca. 1,50 m en dat is in goede verhouding tot het paard. Als wij lange Nederlanders erop gaan zitten, is het eigenlijk geen gezicht. Een uurtje later komt hij aangereden achter zijn kudde kamelen. Bij ons tentenkamp stopt hij weer en mogen wij allemaal (maar niet iedereen wil) even op een kameel rijden. Ook leuk. Het stinkt wel ontzettend. Tsolmon is de gangmaker, ook tijdens het kampvuurtje waarbij wij om beurten liedjes zingen.










Dinsdag 12 september
Weer geen wind..... Er staat altijd wind in de Gobi, behalve als wij er zijn. Wij besluiten de boel toch op te pakken en te gaan rijden. Tot voorbij het moerassige gebied waar toch niet gebuggiet kan worden. Eerst is de vlakte mooi vlak met lage begroeiing. Het zou toch prachtig geweest zijn, als Hans hier had kunnen buggiën. Dan volgt een gebied waar duidelijk regelmatig water staat. Hoge graspollen en diepe sporen. Hier kan niet gebuggiet worden.

Tot onze verbazing komen wij ineens bij een nederzetting van vijf gers. Wij worden daar allerhartelijkst ontvangen en krijgen wodka met water van de gastheer (kommetje aannemen, slokje nemen, bedanken en kommetje weer teruggeven, waarna de gastheer het kommetje weer tot de rand vult en aan de volgende gast geeft). Weer van die harde kaas, alhoewel deze nog niet zo oud is en er dus ook zachte stukken in zitten. En de gastvrouw komt met een schaal binnen waarvan de inhoud er wat vaag uitziet (soort deegbladen, maar dan in een chaos en iets melkachtigs ertussen, en hier een daar bruine korstjes), maar wat heerlijk is, zeker met een beetje suiker. Het is een gerecht met geitenmelk, maar hoe het nou precies gemaakt is, heb ik niet helemaal begrepen. Wij delen kadootjes en snoepjes uit, Tsolmon geeft een zak met aardappelen en wij geven vijf uien en een meloen, die glunderend in ontvangst genomen worden. Wij maken ook een foto met de digitale camera en printen hem dan meteen uit in de camper. Wij hebben nl. speciaal een kleine fotoprinter meegenomen voor dit doel. Dat is een schot in de roos. Je ziet ook in veel gers dat er een hoekje speciaal gereserveerd is voor foto's, dus daar houden ze blijkbaar wel van.

Voordat wij vertrekken, blijkt dat de camper is verschoven. Hij staat op de rand van de vrachtwagen en kan eraf kiepen. Bold verzint een oplossing, die uiteraard werkt en dan gaat de reis verder. Tsolmon heeft inmiddels flink aan de wodka gezeten en zijn rijstijl is frivool. Niet echt bevorderlijk in dit terrein. Sinds de avond ervoor (hij heeft toen met het ouderlijk huis gesproken) vraagt hij telkens wanneer wij weer terug zijn in Ulaanbaator. Volgens Hans en Arjanna was tijd geen probleem toen hij deze opdracht aannam, maar dat lijkt nu toch anders.
Wij stoppen voor lunch op vlak terrein. Er is nog nauwelijks wind, maar wellicht komt die later. Ondertussen is Tsolmon flink ver heen. Zo ver zelfs dat hij de vrachtwagen start, waar Bram nog in ligt te slapen en terug wil rijden naar zijn woonplaats Khovd. Gewoon praten met hem lukt niet meer, dus Jan pakt de sleutels af en Hans maant Tsolmon te gaan slapen. Wat hij even later mokkend doet.

Tijd voor teamberaad: wat doen wij hiermee? Tsolmon dwingen verder de Gobi in te gaan of hem naar UB laten rijden met de camper? Wij vermoeden dat het thuisfront van Tsolmon sterke druk uitoefent om terug te komen en ook dat het avontuur toch net iets te veel is voor Tsolmon en vooral voor de vrachtwagen. Tsolmon moet zijn geld verdienen met de truck. Die kan heel wat aan, maar Tsolmon is natuurlijk gewend de weg tussen Khovd en UB te rijden. Daar is, naar Mongoolse maatstaven veel verkeer, dus hulp is nooit ver weg. Hier in de Gobi is hulp dagen weg en een kapotte vrachtwagen is een ramp. Tsolmon is een hele aardige en leuke jongen, maar waarschijnlijk groeit dit hem gewoon boven zijn hoofd.
Bold biedt aan te vragen of zijn oudste broer, die een jeep heeft, met ons verder de Gobi woestijn in wil. Prima idee.
Dat betekent dat drie mensen (er kunnen max. drie passagiers in de UAZ van Bold) nu met Tsolmon terug rijden naar UB, daar de camper achterlaten bij de broer van Bold en dan met die broer in zijn jeep weer terug naar de Gobi rijden om zich te voegen bij het buggy-team, op het punt waar ze dan zijn.
Hans blijft uiteraard. Jan ook, die fotografeert en heeft medische kennis. Arjanna en Bram moeten in ieder geval terug, want zij hebben geen slaapzak, matje of tent. Birgit gaat met hen mee, want zij is (naast Hans en Jan) de enige die een creditcard heeft, zodat er in UB geld opgenomen kan worden om de broer van Bold te betalen.
Tsolmon wordt die avond toevallig wakker als wij allemaal net naar bed zijn. Bold gaat bij hem zitten in de truck en na een tijdje horen wij ze weer giechelen.

Woensdag 13 september
Tsolmon zegt schoorvoetend sorry, als een kind dat zich schaamt voor iets stouts, en verder wordt er geen woord meer gerept over de beslissing. Iedereen pakt gewoon in en alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, gaan vier mensen naar UB en de andere vier vervolgen de expeditie. Er wordt ook niet meer gesproken over de financiële kant van de zaak. Gisteren is besloten dat Tsolmon nu slechts de helft krijgt, aangezien hij ook maar de helft van de tocht gedaan heeft. Hij heeft dat eerder al voorgeschoten gekregen, dus voor ons is hiermee de kous af. De diesel voor de truck is voldoende tot UB en die hebben wij ook betaald. De dames krijgen de opdracht hun poot stijf te houden als er toch nog over geld gesproken gaat worden. Wel is de fles wodka leeggegoten die in de aanhanger lag. Tsolmon belooft onderweg naar UB geen wodka te drinken.

Hij rijdt een stuk voorzichtiger. Hij gaat bijna helemaal terug naar waar wij die dag ervoor begonnen zijn, waar ook de weg naar Bayanhongor is. Dat stuk kent hij inmiddels en daarvan weet hij dat de truck erdoor kan. Een directe weg terugnemen (die ook op de kaart staat) durft hij niet aan. Er is wat oponthoud door mankementen aan de truck, maar Tsolmon kan alles zelf verhelpen. Blijkbaar zijn het bekende handelingen. Hij praat nauwelijks. Alleen Bram kan zijn zwijgzaamheid een beetje doorbreken.
Wij eten 's avonds in Bayanhongor. Wij leren dat de eerder beschreven bami, die wij best lusten, tsun heet. Goed om te onthouden. Liever tsun, dan die soep met vage brokken vlees. Birgit, de vegetariër, eet ook gewoon tsun, maar laat het vlees liggen, dat Tsolmon daarna graag opeet.
Na Bayanhongor rijden wij tot het donker wordt rond 9 uur. Als de truck stopt, merkt Tsolmon dat het koelwater (wat hij regelmatig moet bijvullen) nu in stralen wegloopt. Hij houdt een tegemoetkomende truck aan, er wordt overlegd, er worden handelingen voorgedaan en dan komt hij terug met setjes tweecomponentenlijm. Daarmee gaat hij morgen aan de slag, zegt hij. Hij zet de truck langs de weg en wij gaan slapen.

Donderdag 14 september
Tsolmon wordt pas rond 10 uur wakker en heeft een ochtendhumeur. Hij rijdt de truck naar een riviertje en gaat daar klussen. Een mooie plek voor ons om te wachten, want Bram kan lekker met water knoeien. Rond 1 uur is het klaar. Er is een brander aan te pas gekomen en hij heeft een reepje van zijn poetsdoek geknipt, dat met lijm ingesmeerd en ergens omheen gerold. En het werkt. De rest van de reis lekt er geen water meer.
Wij vervolgen de reis. Bij Aivakheer wordt de weg beter en kunnen wij af en toe op asfalt rijden. Na de laatste stop toen hij diesel moest bijvullen vanuit de tanks op de aanhanger is Tsolmon een stuk vrolijker. Zou hij toch nog ergens wodka hebben? Rond 8 uur stoppen wij bij een 'café' ger en gaan wij eten. Als wij binnenkomen, zit het helemaal vol met lokalen. Bram en de fotocamera zorgen voor hilariteit. Tsolmon kan stoer doen en foto's van de expeditie laten zien. Daarna vertrekken zij en wordt ons eten klaargemaakt. Het duurt lang en Tsolmon valt bijna in slaap in de warme ger. Maar wij voelen er niets voor om op deze plek in de camper te gaan slapen. De vrouw des huizes is duidelijk niet nuchter en er komen regelmatig mannen binnen die ook niet helemaal helder meer zijn. Dus na het eten dringen wij aan en rijden wij nog een uurtje, tot wij weer in de middle of nowhere stoppen en daar gaan slapen. Met een beetje mazzel zijn wij morgenmiddag in UB.

Vrijdag 15 september
Wij hebben besloten om 8 uur eruit te gaan en ook Tsolmon is al om 9 uur klaarwakker. Wij rijden weer uren door het prachtige landschap van Mongolië. De weg is matig. Wel vaak asfalt, maar omdat er zulke diepe gaten in zitten, verkiest menigeen toch de dirtroad die ernaast ontstaan is. De truck rijdt ca. 30 tot 40 km per uur. Soms zelfs minder. Heel af en toe meer. Om half 3 zijn wij in Lun. Het is nu niet ver meer naar UB. Wij lunchen en zetten de mobiel aan, want hier hebben wij weer ontvangst. Het kite-team voelt het vast aan en belt met de sateliettelefoon. Het gaat goed met ze, maar ze hebben nog steeds nauwelijks wind. Dat is wel eigenaardig, want wij hebben nu al drie dagen flinke wind uit het westen. Wij dachten dat zij dat ook wel zouden hebben.

Tsolmon is ook als een druk baasje aan het bellen met sms-en. Arjanna krijgt zijn telefoon in haar handen geduwd. Het is Roman, de man die hen geholpen heeft in Olgi en Khovd en die Tsolmon voor hen geregeld heeft. Of wij nog hulp nodig hebben? Aangezien alles al geregeld is, hebben wij zijn assistentie niet nodig. Dank.
Desalniettemin staat Roman langs de weg te zwaaien als wij in de buurt van UB komen. Tsolmon is niet verrast, wij wel. Dit is bekokstooft, vast door Roman, want dat is wel zo'n regelaartje. Hij heeft nog geld tegoed van Hans, en dat wil hij nu hebben. Zijn vrouw ligt in het ziekenhuis en hij heeft het nodig. Hans had eerder afgesproken dat hij Roman zou bellen na afloop van de Gobitocht, zodat zij samen in UB konden afspreken en nog een biertje drinken. Blijkbaar heeft Roman contact gehouden met Tsolmon. Na een hoop gedoe, getelefoneer, stemverheffing en meer erkent Roman dat hij uit de woorden van Tsolmon (die zei 'ik ga nu naar UB') begrepen had dat het hele team naar UB kwam. En hij dacht dat hij door Hans bedot werd.
Maar er wordt tussen Roman en Tsolmon ook veel in het Mongools gewisseld. Als wij aankomen op de plek van bestemming, een buitenwijk van UB, waar de broer van Bold woont, heeft het geldvirus ook bezit genomen van Tsolmon. Hij wil geld zien. Het voorschot dat gegeven is, is niet genoeg. Wij proberen eerst nog de onwetende vrouwen-act, zo van 'wij hebben geen geld, dat regelen onze mannen altijd'. Dat kunnen wij helaas niet lang volhouden, want Tsolmon weigert gewoon de camper van de truck af te laten halen. De halve buurt komt kijken. Via Bold proberen wij zijn broer te laten bemiddelen, maar die doet niets. Wellicht is dat in Mongolië ongebruikelijk. Roman vertaalt alle argumenten van onderhandelaar Arjanna, de buurt luistert mee, maar Tsolmon zit mokkend in zijn truck. Meer geld of anders rijdt hij met de camper terug naar Khovd. Wij blokkeren de deur van de truck en besluiten rond 10 uur 's avonds dat wij toch maar weer in de camper gaan slapen. Tsolmon is inmiddels flink aan de wodka, maar beseft gelukkig wel dat hij niet meer kan rijden. Het risico dat hij aangehouden wordt is te groot (de zoon van de broer van Bold is politieagent en staat in uniform bij het hele schouwspel).
Roman heeft het inmiddels telefonisch uitgepraat met Hans en er is besloten dat hij vanavond geld krijgt. Dat hebben wij niet, dus Birgit moet met haar creditcard naar de bank. Even later zit zij in het pikkedonker met drie wildvreemde mannen in een jeep onderweg naar de Golomt bank in centrum UB ......
Het slapen lukt die nacht maar matig. Hoe gaat dit aflopen?

Zaterdag 16 september
Wij zijn die ochtend vroeg wakker. Tsolmon doet er wat langer over, hij moet zijn roes uitslapen. Rond 11 uur komt de broer van Bold, Badah, ons allevier uitnodigen om wat te drinken en te eten. Dat is dus blijkbaar zijn manier van bemiddelen. Hij woont in een zelfgebouwd huis. In vergelijking met wat wij tot nu toe gezien hebben is het luxe. Met koelkast, allerlei electrische apparatuur en wel drie kamers en een keuken. Heel anders dan de ronde ger, waar alles in één ruimte gedaan wordt. Wij krijgen thee en opgewarmde tsun. Wij kunnen ook gebruik maken van het toilet buiten. Een gat van 2 bij 1,5 meter en wel vijf meter diep, met daaroverheen twee planken op schouderbreedte. Een houten huisje eroverheen, wc-papier in een emmertje - wordt dagelijks verbrand, en dat is het dan. Niet iets waar je in beschonken toestand moet komen, maar wij zijn allang blij dat wij in deze drukke woonwijk ergens kunnen hurken. Het geluid van een vijf meter naar beneden vallende drol die in een lava-achtige massa ploft, is nieuw voor ons. Gek genoeg stinkt het helemaal niet.

Tsolmon eet en gaat verder met mokken. Hij draagt ook demonstratief zijn Gobi-petje niet meer. Badah en zijn twee dochters en zoon (nemen wij aan) laten ons alleen in de keuken om verder te praten. Het was gister al duidelijk dat Tsolmon na elk voorstel moet bellen met het thuisfront of het OK is. Vandaag geeft Tsolmon toe dat zijn vader (of is het stiefvader, waar het later op lijkt?) degene is die de prijs bepaalt en ook degene is die geen duimbreed toegeeft. Tsolmon stelde gisteravond al voor om met z'n allen naar zijn vader te rijden in UB, maar dat hebben wij geweigerd. De camper stond immers dicht bij de plek van bestemming. Wegrijden leek ons niet verstandig. Ons voorstel om de vader dan naar ons toe te laten komen werd geweigerd. Tja, het is moeilijk onderhandelen met een vader die alleen Mongools praat en van afstand zijn zoon commandeert. Tsolmon wordt zichtbaar heen en weer geslingerd tussen angst voor zijn vader en welwillendheid naar ons. Hij schijnt kostwinnaar te zijn voor het gezin en moet trucken. Al het geld levert hij in bij pa. Hij krijgt net genoeg om eten, drinken en sigaretten van te kopen.

Er wordt weer veel gepraat en uitgelegd. Tsolmon('s vader) houdt voet bij stuk, wij doen uiteindelijk water bij de wijn omdat wij ons wel kunnen inleven in het standpunt van de ander, en ook omdat wij een beetje medelijden hebben met de gekwelde Tsolmon. Zij gaan er vanuit dat er 75% van de tocht is gedaan als je kijkt naar het aantal kilometers. En het blijkt ook dat Hans over een deal heeft gesproken tot aan Dalandzadgad en niet tot aan de Chinese grens (toch zeker 600 km verder). In dat geval heeft Tsolmon gelijk en heeft hij recht op nog 25%.

Birgit maakt weer een ritje naar de bank in de jeep, terwijl Arjanna de spullen die nodig zijn voor het hostel inpakt, en Tsolmon de aanhanger met spullen van zijn zus afkoppelt. Er wordt een plek in de wijk gezocht waar de aarden wal even hoog is als de truck, zodat de camper eraf gereden kan worden. Een kabel tussen de jeep en de bijna tien keer zo zware camper en trekken maar. Het lukt. Een uur later staat de camper op een terrein van een garage. Stel je er niet te veel van voor, een houten gebouw op een heuvel met een terreintje dat omheind is met houten planken.
Wij nemen afscheid van Tsolmon, die zichtbaar opgelucht en heel blij met het geld vertrekt. Onze knuffels en de zoenen van Bram kan hij nauwelijks hanteren en hij neemt snel de benen. Birgit zal zich altijd blijven afvragen of het allemaal echt was, of dat Tsolmon heel goed toneel kan spelen...

Daarna spreken wij met Badah af wanneer wij vertrekken naar de Gobi. Hij spreekt geen woord over de grens. Maar inmiddels kennen wij de handen- en voetentaal.

Eindelijk, eindelijk kunnen wij dan naar Zaya's hostel, een dag later dan wij gehoopt hadden. De warme douche lonkt. Wij generen ons rot als wij met de zoon van Badah in de kleine lift staan in het gebouw waar het hostel is. Wij stinken als echte zwervers. De kleren gaan meteen de wasmachine in en wij genieten van de schoon-heid.
's Avonds bellen de heren. Die zijn het uiteraard niet eens met ons water bij de wijn, maar gedane zaken nemen geen keer. En de camper is in ieder geval van de truck en staat in UB. Na het Gobi avontuur kan hij gerepareerd worden, zodat Jan en Birgit hem terug kunnen rijden naar NL.

In de Gobi staan de zaken er niet zo goed voor. Er is nog steeds geen wind en er worden dus veel te weinig kilometers afgelegd. Maar de heren vermaken zich wel.

Zondag 17 september
Bram, Birgit en Arjanna zijn vandaag in UB. Ze werken de site bij en bereiden zich voor op de tocht terug de Gobi in. Morgenochtend om 8 uur staat Badah voor de deur. Dan rijden wij naar de camper, laden spullen in en vertrekken. Wij moeten zeer selectief zijn in spullen, want de laadruimte in de jeep is toch veel kleiner dan wij dachten. Arjanna moet nog een tent, twee matjes en een slaapzak regelen. Want nu de camper er niet meer bij is, wordt het overnachten toch wel anders.

Zie ook de foto's.


UPDATE 11 SEPTEMBER 2006
Zaterdag 9 september
Vanmorgen was er nog steeds geen wind. De Engelsen hebben hier ook drie dagen doorgebracht zonder wind. Hopelijk wordt ons dat bespaard. Rond een uur of 12 is er toch een zwak windje. Wij gaan het gewoon proberen. Hans zet de 7m2 kite erop. Met hangen en wurgen worden er ca. 8 kilometer afgelegd. Telkens valt de wind weer weg en valt de kite weer op de grond. Marcel of Arjanna springen dan uit de truck, helpen de kite weer omhoog en dan gaat het verder. Op een gegeven moment gaat het zelfs zo langzaam dat Marcel of Arjanna er maar gewoon achteraan lopen. Na ca. twee uur krijgt Hans er genoeg van.





Wij eten wat en besluiten dan te gaan lopen met de buggy. De Engelsen hebben ook gelopen. Marcel en Hans lopen enkele kilometers met de buggy. Rond een uur of vijf stoppen zij ermee. Dan zijn wij ook in de buurt van de rivier die wij moeten oversteken en wij zitten in het gebied waar in het voorjaar water staat. Kiten kan hier niet en lopen is ook geen succes. De buggy wordt op het dak van de UAZ getild. Bij het water staat een aantal gers en daar gaan wij ook kamperen. De UAZ en de Kamaz zijn nog niet geparkeerd of iedereen spettert uitgelaten rond in het water. Haren en lichamen worden gewassen en er worden uitgebreid wasjes gedaan. Om zeven uur hangt de hele UAZ vol met wasgoed. Wat een luxe, dat water. Het stof is snel vergeten.



Zondag 10 september
Nog steeds geen wind. Het ochtendritueel van water koken en ontbijten wordt lang uitgesmeerd. Nadeel van zo'n waterplek zijn de honderden mugjes. Om half 12 gaan wij inpakken. Wij lunchen in een ger aan de andere kant van de rivier. Dus oversteken door het water. Dat lijkt een stuk kouder dan gisteren. De vier gers die bij de waterkant staan, dragen allemaal het bordje 'CAFE'. Wij eten waar Bold en Tsolmon de avond ervoor gegeten hebben. De vrouw des huizes kookt in de grote pan boven een oven in het midden van de ger. Er worden stukjes kool, wortel en aardappel gebakken. Dan komen de stukjes vlees erbij. Daarna wordt 1,5 liter water in de pan gegoten en de bami toegevoegd. 20 minuutjes later is het eten dan klaar. Best lekker. Wij drinken ook de Mongoolse thee: zwarte thee met melk, en het is licht gezouten. De eerste keer is het wennen, nu is het best lekker. Wij hebben ook de harde kaas geproefd die zij in de zomer maken. Flink bijten om er een stuk af te krijgen en de nasmaak is aardig zuur. Voor de liefhebbers, dus. Wij hadden eerder al de gefermenteerde paardenmelk geproefd. Ook even wennen, als karnemelk, maar dan dun als melk en iets zuurder. En met stukjes erin (brrrr). Het vlees wordt gewoon in een kartonnen doos bewaard. Geen plastic zakjes of alufolie. De lucht is hier ook zo droog dat het vlees waarschijnlijk eerder uitdroogt dan verrot. En vliegen zitten er helemaal niet op. En omdat het zo heet gestookt wordt in de pan, is het ongetwijfeld goed. Nog niemand heeft problemen gehad.

Wij rijden de delta uit en op de vlakte stoppen wij om verder te kiten. De wind is nog steeds slechts een zuchtje. Hans legt ca. 200 meter af en stopt dan weer. Hier is geen beginnen aan. Wij hangen wat rond op de plek, in de hoop dat de wind later in de middag alsnog opsteekt. Om zes uur concluderen wij dat het vandaag niet meer gaat waaien. De hoop is gericht op morgen. Tsolmon heeft al een wierook ritueel gedaan.

Maandag 11 september
Vanmorgen is er nog steeds geen wind. Wij houden de moed erin, maar ons geduld en doorzettingsvermogen wordt wel getest. Het landschap en het weer zijn prachtig. Maar ja, op deze kale vlakte is gewoon niets te doen. Slapen, wachten, te veel eten en andere nutteloze dingen. Wie weet steekt de wind vandaag nog op.


UPDATE 8 SEPTEMBER 2006
Bekijk ook de foto´s.

Woensdag 6 september
Het is berekoud als wij 's morgens van start gaan om ca. half 11. Handschoenen aan, muts op. En het waait flink hard. Wij hebben geen windsnelheidsmeter bij ons, maar als het in Nederland zo hard zou waaien, zou je je wel drie keer bedenken voor je op de fiets stapt. Bold rijdt voorop en bepaalt daarmee de route. Er is niet zoveel overleg met hem mogelijk, want zijn Engels beperkt zich tot 'eat', 'sleep', 'no meat' en tot tien tellen inclusief daar 'honderd' of 'duizend' achter plakken. Hij heeft wel meteen de eerste dag het 'Mongolian phrasebook' in beslag genomen, aangezien daar de woorden in het Mongools (Cyrillisch schrift) en in de Engelse vertaling staat. Blijkbaar wil hij wel graag Engels leren.
Jan heeft uiteraard ook de route uitgezet. Gelukkig blijkt aan het eind van de dag dat de routes van de twee heren aardig overeen stemmen.
Hans begint voorzichtig met een 2m2 kite, maar probeert later ook een 3m2. Wij rijden over de vlakte. Soms haalt hij wel een snelheid van bijna 50 km per uur. Dat is flink voor de eerste dag, het terrein is immers onbekend. Al gauw is deze snelheid niet meer mogelijk en wordt duidelijk waarom Bold voorop rijdt. En het wordt ook duidelijk dat hij dit vaker gedaan heeft.

De vlakte wordt haaks op de route regelmatig doorkruist door mini-Grand Canyons. Dan kom je dus aan over de vlakte en je ziet niets bijzonders. Hans zit dicht bij de grond, dus ziet nog minder. Plotseling is daar dan een geul van ca. 30 cm diep. Daar wil geen auto of buggy met 50 km per uur instorten. Dus moet er duidelijk gemaakt worden aan Hans dat hij moet afremmen. Soms lukt dat, soms ook volgt een noodstop, die niet altijd vlekkeloos verloopt (buggy achterste voren, kite los door de lucht). Gedurende de dag wordt ook duidelijk dat er nieuwe taken ontstaan voor de teamleden: route markeren en gevarenzones aangeven, gevallen kite weer helpen oplaten.


Na de middagpauze gaat het verder over de 'gewone' weg. Tevens gaat de weg omhoog de heuvels in. Gevaarlijk en moeilijk terrein. De sporen in de weg zijn leuk voor de achterbanden van de buggy, maar niet voor dat ene voorwiel. Het is dus geconcentreerd rijden. Het wordt wel helder dat bij deze expeditie het niet alleen noodzakelijk is goed de kite te kunnen bedienen. Je moet vooral ook goed kunnen sturen en anticiperen op de obstakels op de route.
Om ongeveer 5 uur stopt Hans ermee. Na bijna 80 kilometer deze eerste dag, na ca. 4,5 uur kiten, is hij dik tevreden.
Wij stoppen op een hoogvlakte. Het waait continu en hard. Het is ook koud. De lol van het buiten zijn is er snel af, dus iedereen verdwijnt in zijn tent, c.q. camper na het eten.
Het eten is overigens goed. Er is voor een weeshuis aan voedsel ingeslagen. De Mongolen lachen in hun vuistje. Dus wij eten nasi met verse wortel, kool en ui. En een meloen na. Bold en Tsolmon eten niet met ons mee. Ons hoofdzakelijk vegetarische menu zouden zij niet overleven. Dus zij hebben hun eigen vleesvoorraad ingeslagen en koken samen gezellig in de truck. Ze hebben veel plezier met z'n tweeen. Ze giechelen tot 10 uur 's avonds. Gelukkig maar, zo hebben zij ook nog wat gezelligheid.

Donderdag 7 september
Het heeft de hele nacht gewaaid en 's morgens is het niet minder. Het is echt stormachtig weer. En nog steeds ontzettend koud. Waarschijnlijk ca. 8 graden, maar met die harde wind lijkt het veel kouder. Inmiddels vinden wij het een luxe als wij achter een pol gras onze behoefte kunnen doen. Daar heeft de wind minder vat op onze blote billetjes. Maar op de vlakte zijn die haast niet te vinden. De schaamte zijn wij allang voorbij. Wij zorgen gewoon dat wij zover weg lopen dat wij een klein stipje aan de horizon zijn en hurken dan. Aan wassen denken wij alleen in gelukkige dromen. Dalandzadgad, dat is het toverwoord, een plaats halverwege de route. Daar schijnt een badhuis te zijn met warme douches. Nog 600 kilometer.
Bram is ook elke avond weer één groot stofkind. Tot aan zijn haren zit hij onder het stof. Hij wordt niet gehinderd door ongemak en vindt het prachtig om met die grote stofwielen van de truck te spelen. Om vervolgens een handje stof op onze kleren te gooien. Dat hebben wij hem snel afgeleerd.
Het kiten ging vandaag matig volgens Hans. Wederom over de dirtroad, want de vlakte was te onberekenbaar. Het is gevaarlijk en Hans moet alle zeilen bijzetten. Ook de wind speelt hem parten. Stormde het vanmorgen toen wij vertrokken, wij waren nog niet onderweg of de wind zwakte af. Hans ging over naar een 3m2 kite. En op een 4m2. Maar dat bleek toch te gevaarlijk. De wind was onstabiel. Soms met harde vlagen, soms viel de wind weer weg. Een keer maakte hij een flinke klap met de buggy. De hele buggy ging op z'n zij. Gelukkig had hij alleen maar een schaafwond. Gisteren had hij ook een paar aardige klappers gemaakt, tegen de zijkant van het zitje, hij heeft nu nog steeds last van zijn ribben.

Kiten is ook een sport voor nette mensen, want die kites hebben allemaal draden die naar de handvaten toelopen. Je voelt hem al aankomen. Bij Hans zitten ze telkens in de knoop. Dus vandaag hebben wij veel tijd aan het ontwarren van knopen tijdens het wisselen van de kites. Morgen wordt dat anders georganiseerd. Wij benoemen Marcel tot opperhoofd kite aangeven en opbergen.
Op een gegeven moment toen Bold de auto weer verder wilde rijden, nadat wij op Hans hadden staan wachten, brak ineens de versnellingspook van zijn UAZ af, bij de carosserie. Hij kon er wel om lachen. Een kist met (oude) reserve onderdelen ging open. Hij ging onder de auto liggen en 25 minuten later zat er een nieuwe versnellingspook op. En kon de reis verder gaan.
Het is hier prachtig. Ontzettend leeg ook. Gisteren en vandaag niet stil qua geluid, want je hoort de wind over de vlakte suizen en gieren. Mensen komen wij hier nauwelijks tegen. En als er eens een auto stopt, dan nemen de Mongolen de honneurs waar, als echte ervaren begeleiders.

Vrijdag 8 september
De wind is vannacht gaan liggen en het is dus afwachten of die vandaag nog gaat waaien. Wij maken van de gelegenheid gebruik om lekker een beetje te hangen, de site bij te werken en op te ruimen. Maar ja, het moet natuurlijk niet te lang gaan duren.












UPDATE 5 SEPTEMBER 2006
Maandag 4 september zijn wij dan eindelijk op weg gegaan naar de Gobi woestijn. Het startpunt van de kitetocht is ca. 50 kilometer ten oosten van Altai. Altai ligt op 2100 meter hoogte in de heuvels. Wij zoeken eerst de vlakte op voordat er gebuggiet kan worden. Na 2,5 uur rijden over de A0303 (gewoon een dirtroad, hoor), rijdt Bold de vlakte op. Hier is het startpunt.

Het is ongelooflijk hoe leeg en stil het hier is. Aan de horizon zien wij ook veel luchtspiegelingen. Net als in Nederland, als het warm is en het asfalt verderop nat lijkt.

De kitebuggy is vandaag getest. Hij doet het prima. Hij was wel ontzettend stoffig toen hij van de camper afgehaald werd.

De twee Mongoolse chauffeurs hebben enorm veel schik met de vliegers. Tsolmon heeft het snel onder de knie. Maar wij behandelen Bold als de belangrijkste. Hij is immers de eerste Mongool die twee keer een kitebuggy tocht door de Gobi woestijn begeleid heeft. Ze hebben ook allebei een sticker op de auto, een t-shirt en een pet. Dus ze horen er echt bij.

Morgen gaan wij het eerste stuk afleggen. Als de wind is zoals vandaag, dan begint de dag zonder wind en in de loop van de ochtend steekt hij op. Nu, zo rond vijf uur 's middags is het ca. windkracht 6, dus dat wordt nog voorzichtig aandoen. 's Avonds gaat de wind weer liggen.

Het is erg stoffig en droog. De lucht is hier ook anders dan bij ons. Veel droger en kouder. Dus wij staan hier in de brandende zon met onze fleece aan, terwijl ons gezicht verbrandt, lippen barsten, maar het toch fris aanvoelt.

Morgen gaat het beginnen. Wij zullen eens in de drie of vier dagen een update op de site zetten.